Rzeżucha stanowi doskonałą porcję witamin i minerałów, których tak często brakuje nam na przełomie zimy i wiosny, czyli w okresie obniżonej odporności organizmu, jak również podczas choroby czy rekonwalescencji.

Wartość odżywcza rzeżuchy

Rzeżucha to prawdziwe bogactwo witamin A, C i K. W jej kiełkach znajdziemy również witaminę E oraz witaminy z grupy B, a także szereg składników mineralnych takich jak mangan, potas, magnez, miedź, fosfor, wapń, żelazo i siarka.

Rzeżucha dla zdrowia i urody

Rzeżucha wzmacnia organizm i działa antybakteryjnie.

Zmniejsza ryzyko rozwoju chorób układu oddechowego, dlatego warto włączyć ją do diety w przypadku osób cierpiących na astmę oraz częste infekcje.

Kiełki rzeżuchy wpływają korzystnie nie tylko na system odpornościowy i oddechowy, ale również na układ krwionośny, gdyż obniżają ciśnienie krwi oraz wzmacniają naczynia krwionośne.

Ze względu na właściwości antyoksydacyjne rzeżucha pełni istotną rolę w profilaktyce chorób nowotworowych ( dieta w chorobach nowotworowych).

Zielone kiełki pobudzają apetyt, usprawniają trawienie i wspomagają pracę trzustki, stąd warto stosować je jako dodatek do tłustych i ciężkostrawnych dań.

Spożywanie rzeżuchy jest wskazane w przypadku osób cierpiących na reumatyzm, częste infekcje dróg moczowych oraz problemy skórne, takie jak trądzik i nadmierne przetłuszczanie się skóry.

Rzeżucha stosowana jest także w kosmetologii. Wyciąg z rzeżuchy znalazł bowiem zastosowanie w preparatach rozjaśniających przebarwienia i zapobiegających powstawaniu nowych.

Uprawa rzeżuchy

Rzeżucha jest wyjątkowo łatwa w uprawie. Wystarczy rozsypać nasiona na nasączonej wodą gazie lub wacie. Możemy również wysiać rzeżuchę wprost do ziemi.

Miseczkę, bądź doniczkę ustawiamy w nasłonecznionym i ciepłym miejscu.

Należy zadbać o to, by podłoże było stale wilgotne. Po 5-6 dniach od wysiewu nasion rzeżucha osiągnie 5-6 cm wysokości i będzie gotowa do spożycia.

Rzeżucha w kuchni

Dodatek rzeżuchy sprawi, że nasze dania staną się smaczniejsze i zdrowsze, a także będą prezentowały się bardziej apetycznie.

Pełna aromatów rzeżucha to doskonałe urozmaicenie masła, dań z jajek, sosów, sałatek, kanapek i serów.

*************

Patrycja Bydlińska http://kobieta.onet.pl/zdrowie/zycie-i-zdrowie/rzezucha-dla-zdrowia-i-urody/60yfd

Rzeżucha to prawdziwa bomba energetyczna, świetna na wiosnę, gdy wiele osób odczuwa niedobór witamin i minerałów.

Zasila organizm, buduje jego odporność. Warto jeść ją przez cały rok – zwłaszcza gdy mieszkasz daleko od morza.

Zawarty w niej cenny i łatwo wchłaniany jod łagodzi dolegliwości reumatyczne i jest przydatny w profilaktyce chorób tarczycy. Z kolei siarka nasyca krew, a ta pobudza cebulki włosowe i skórę do odnowy. Świeżym sokiem z rzeżuchy możesz przemywać przebarwienia na skórze lub rozcieńczyć go z wodą i zastosować jako odżywkę do włosów (pobudzi ich wzrost).

Wskazania: Wiosenne wyczerpanie, trądzik, wypadające włosy, łamliwe paznokcie, wolna  przemiana materii, wysoki poziom cukru we krwi, problemy z trzustką, anemia, dolegliwości tarczycy, reumatyzm, osteoporoza, choroby układu krążenia oraz jako środek dezynfekujący i wspomagający budowanie odporności organizmu.

Przeciwwskazania: Rzeżuchy powinny unikać w nadmiarze osoby ze schorzeniami nerek (działa moczopędnie, co może doprowadzić do zapalenia pęcherza).

Najlepiej uzgodnić z lekarzem lub dietetykiem jej bezpieczną dawkę.

Zwykle jest tak, że taniej można kupić produkty surowe i nieprzetworzone: ścięte drzewo jest tańsze niż deski, glina – tańsza niż cegły, zboże – tańsze niż chleb.

Ale z wieloma nowoczesnymi produktami spożywczymi jest na odwrót: dziś to ciemny chleb kosztuje więcej niż biały. Cukier nierafinowany jest droższy niż biały. Również mleko niepasteryzowane jest droższe niż odtłuszczone mleko UHT.

Dlaczego?

Bo w dzisiejszych czasach stosuje się przemysłowe procesy rafinowania żywności, dzięki którym można tanio przetworzyć żywność na produkty sprzedawane oddzielnie.

Co zostało ze zboża?

Weźmy na przykład zboże. Ziarno zboża składa się z bielma, zarodka i łuski. Z bielma powstaje mąka, z łuski – otręby, a z zarodka – olej.

Jeśli w sklepach sprzedawano by chleb z pełnego ziarna zboża, to nie dałoby się oddzielnie sprzedawać otrębów i zarodków zbożowych – producent byłby na przegranej pozycji.

Właśnie dlatego do sklepów trafia chleb biały, wyprodukowany tylko z bielma. Łuska i zarodki mogą posłużyć do wytworzenia chrupkiego pieczywa z błonnikiem czy oleju. Mogą też zostać sprzedane na paszę.

Nawet białą mąkę można jeszcze bardziej podzielić. Różne rodzaje mąki zbożowej zawierają różne proporcje skrobi (wielocukru) oraz białka – glutenu. Białka zbożowe można również sprzedawać jako pokarm dla bydła i zwierząt domowych. Na rynku tanich produktów tego typu prym wiodą Chiny i Indie. Stąd w Polsce coraz częściej zamiast regionalnych produktów spożywczych natrafiamy na importowane, np. właśnie z Chin.

Poręczny wynalazek – mleko odtłuszczone

Tak samo „cuduje się” w przypadku produktów mlecznych. Liczne kampanie informacyjne przekonały ludzi w kolejnych krajach, że tłuszcze szkodzą zdrowiu. Kampanie te, prowadzone przez władze, dobrze urządziły producentów, którzy zaczęli masowo sprzedawać produkty w wersjach light. Zaczęło się właśnie od mleka odtłuszczonego, które dziś znajdziemy wszędzie.

Konsument ma wrażenie, że korzysta na modzie na produkty light. Wydaje mu się normalne, że płaci dużo za coś, co jest korzystniejsze dla zdrowia. Tak naprawdę taktyka jest opłacalna przede wszystkim dla producenta, który ma w ofercie odtłuszczone białe sery i oczywiście mleko 2% lub 0%. Oznacza to, że przed produkcją zakład usuwa część lub całość śmietanki mlecznej, dzięki czemu można sprzedać ją oddzielnie i dodatkowo zarobić.

Jedz masło, nie margarynę

Jeszcze gorsza była kampania mająca przekonać ludzi, że masło jest złe dla zdrowia i że lepiej zastąpić je margaryną.

Tym razem nie chodziło nawet o sprzedawanie masła pozbawionego części składników. Celem było stworzenie od podstaw produktu przypominającego masło, ale zrobionego z zupełnie innych składników: tłuszczów utwardzonych, pierwotnie zawierających rakotwórcze kwasy tłuszczowe trans (dziś już na szczęście raczej niespotykanych).

Dlaczego margaryna? Ponieważ znacznie taniej jest wyprodukować tłuszcze płynne niż stałe. Tłuszcze stałe to przecież tłuszcze zwierzęce (masło, smalec, tłuszcz wołowy, kaczy czy gęsi – te ostatnie bardzo drogie) czy też tłuszcze z roślin tropikalnych: olej palmowy czy kokosowy.

Nowoczesne rolnictwo ma znacznie większe możliwości produkowania na masową skalę tłuszczów płynnych, szczególnie z kukurydzy i słonecznika. Te płynne tłuszcze można następnie utwardzić w procesie przemysłowym, zwanym uwodornianiem. Potem dodaje się barwniki i aromaty – w ten sposób można otrzymać substancję dość podobną do masła. W każdym razie wystarczająco podobną, aby konsument prawie nie dostrzegł różnicy w konsystencji i smaku.

Problem polega na tym, że olej utwardzony, zrobiony z płynnego oleju bogatego w kwasy tłuszczone omega-6, nie jest już korzystny dla serca. Nie zawiera też witaminy A, którą znajdziemy w maśle.

Surimi – inny lukratywny wynalazek

I jeszcze jeden produkt tańszy niż surowiec: surimi. Wielu z nas wierzy, że faktycznie są to paluszki krabowe. Tymczasem, w przeliczeniu na kilogram, surimi jest znacznie tańsze niż mięso kraba, a nawet niż mięso ryby. Po prostu najczęściej w surimi nie ma w ogóle mięsa kraba. Zawiera ono 38% mięsa ryby – pozostałe 62% to mieszanka oleju, skrobi, cukru, wody i aromatu. Taki skład zapewnił surimi tytuł „fałszywego produktu żywnościowego nr 1” na jednym ze słynnych francuskich portali poświęconym odżywianiu (lanutrition.fr).

Współczesna pszenica to rodzaj plastiku

zboża to pożywienie bardzo współczesne, którego ludzkość nie spożywała przez 99,5% swojego istnienia. Gatunek ludzki istnieje na Ziemi od 8 milionów lat, a zaledwie 5 000 lat temu nasi przodkowie z okresu zbieracko-łowieckiego rozpoczęli masowo uprawiać zboże.

Nasz system trawienny nie jest więc przystosowany do spożywania pszenicy. Pojawienie się pszenicy na masową skalę w naszym żywieniu nie przyniosło korzyści. Wzrost, długość życia i stan zdrowia naszych przodków pogorszyły się. Dopiero na początku XX wieku odzyskaliśmy wzrost zbliżony do dawnych ludów zbieracko-łowieckich.

Tym niemniej, pszenica jako pierwsze zboże uprawne była korzystna dla ludności w rozumieniu globalnym: to pokarm bardzo kaloryczny i bardzo wydajny, umożliwiający liczebnej populacji życie w grupie. Jej uprawa wymagała od ludów wędrownych osiedlenia się, co pozwoliło kobietom mieć więcej dzieci. Można nawet, upraszczając, powiedzieć, że dzięki pszenicy powstały pierwsze wielkie miasta oraz podział pracy umożliwiający postęp techniczny, intelektualny, artystyczny i naukowy.

Ogólnie rzecz biorąc, pszenica była więc błogosławieństwem dla ludzkości. Człowiek szybko rozeznał się w jej uprawie i ze starannością wyselekcjonował najlepsze odmiany, czyli te najbardziej odporne na niepogodę i dające najpiękniejsze kłosy.

Skrzyżowanie pszenicy umożliwiło zrobienie chleba

Egipcjanie odkryli, że po zredukowaniu do mąki i wymieszaniu z wodą i solą niektóre rodzaje krzyżówek pszenicy mogły fermentować i rosnąć. Takie ciasto można było upiec jako chleb, który był przyjemniejszy w jedzeniu niż papki czy płaskie podpłomyki.

Z pradawnych odmian zboża uprawianego przez człowieka nie dało się zrobić chleba. Tak jak mąkę ryżową, kukurydzianą czy gryczaną, można je było mieszać z wodą i dodawać drożdże, ale ciasto nie rosło. Aby z prostej papki wytworzyć ciasto sprężyste i wyrośnięte, mąka musi zawierać białka zdolne do tworzenia wiązań ze skrobią. Te białka, nazywane są przez chemików prolaminami i glutelinami, tworzą gluten. Im bardziej zboże jest bogate w gluten, tym bardziej ciasto wyrasta.

W pierwszej uprawianej przez człowieka pszenicy (zwanej pszenicą dziką) nie było dużo glutenu. Z tej odmiany można było robić podpłomyki, które tylko lekko wyrastały, ale chleba zrobić się nie dało. Egipcjanom udało się skrzyżować tę pszenicę z inną rośliną, co dało nową odmianę pszenicy dużo bogatszej w gluten (jej naukowa nazwa to Triticum dicoccum).

Z biegiem czasu człowiek zaczął krzyżować i selekcjonować odmiany pszenicy zawierającej jak najwięcej glutenu, aby wytwarzać coraz okazalsze chleby.

Więcej glutenu w pszenicy = szczęśliwy konsument

Dzisiaj zawartość prolamin w takich zbożach jak pszenica, kamut, żyto, owies i orkisz sięga aż do 69% wszystkich białek. To bardzo dużo…

Klienci piekarni są zachwyceni, ponieważ za 3 – 4 zł można kupić olbrzymi chleb. Już po pierwszym ukrojeniu okazuje się jednak, że miąższ chleba rozpada się w kawałki albo się klei. A przecież na wystawie sklepowej ten chleb wyglądał na taki prawdziwy i zwarty...

Potem matki się dziwią, że ich dzieci na podwieczorek zjadły prawie cały chleb. Nie powinny – w rzeczywistości na rozmiar takiego chleba złożyło się głównie powietrze.

Kolejna zaleta: wyjątkowe bogactwo glutenu w nowych mąkach umożliwiło rozkwit rynku wypieków piekarniczych takich jak drożdżówki, które można kupić wszędzie: we wszystkich centrach miast, strefach handlowych, bazarach, dworcach i wszędzie tam, gdzie nie przetrwał żaden inny handel poza automatami z napojami.

Nie ma nic prostszego niż przekształcić maluteńką kulkę mrożonego ciasta we wspaniałą, złocistą bułkę, zaokrąglonego rogalika czy błyszczącą drożdżówkę z czekoladą. Wystarczy mieć tylko tani elektryczny piekarnik i jednego niewykwalifikowanego pracownika. Małą kulkę zakupioną za 50 groszy można sprzedać za 2 – 3 złote wracającym do domu, którzy nie zdążyli na kolację.

Te same kulki ciasta można zresztą już kupić w supermarketach w dziale z mrożoną żywnością. Na plastikowych opakowaniach zdjęcia są tak apetyczne, że ledwie wierzysz własnym oczom po otwarciu opakowania, na widok małych rogalików i bułeczek z czekoladą – surowych, zamrożonych w celofanie, beznadziejnie małych i bladych. Ale gdy włożysz je do piekarnika … cud! To, co wyrasta jest mniej lub bardziej, ale faktycznie podobne do tego, co widniało na opakowaniu!

Pamiętasz film „Powrót do przyszłości 2” z 1989 roku? Jego bohater wchodził do machiny czasu, która przenosiła go do 2015 roku. Moją uwagę zwróciła scena, w której babcia wkładała do piekarnika pastylkę przypominająca plastik, z której po kilku sekundach powstawała ogromna, parująca i rumiana pizza, przy okrzykach uznania jej wnucząt. Cóż, oto tu jesteśmy. Te wszystkie „smakołyki” powstały za sprawą niezwykłego glutenowego bogactwa we współczesnym zbożu.

Piekarnie – zwrot ku naturze?

Gdy wielu konsumentom znudził się za mało odżywczy biały chleb oraz tostowy chleb przemysłowy, niektóre piekarnie zaczęły używać bardziej złożonej mąki, określanej często jako „pełna”, „półrazowa” lub „wielozbożowa”, ponieważ dodaje się do niej otręby (otoczka ziarna) lub całe ziarna.

Chleby te kosztują dużo drożej niż chleb biały. Ale wcale nie są bardziej tradycyjne i naturalne, ponieważ odmiany pszenicy, z której powstają są takie same i nie mają zupełnie nic wspólnego z tym, co nasi pradziadkowie nazywali pszenicą.

Dziesiątki chromosomów więcej!

Pod koniec XIX wieku, a potem w latach 60. ubiegłego wieku w badaniach rolniczych zanotowano szybki „postęp” polegający na tworzeniu zboża bardziej odpornego, bardziej wydajnego i z wyższą zawartością glutenu. Hybrydyzacje oraz krzyżowania dały zupełnie nowe gatunki, nadal nazywane pszenicą. Ale są one tak podobne do naturalnej pszenicy jak dzień do nocy, żeby nie powiedzieć: jak plastikowy banan do prawdziwego banana.

Dzisiejsza „pszenica” nazywa się m.in. KWS Ozon, Bombona, Figura, Brillant, Legenda itd. Ma 42 chromosomy, podczas gdy pszenica z czasu naszych przodków miała ich 14!!! U człowieka nawet jeden chromosom więcej powoduje upośledzenia (jak zespół Downa) lub śmierć.

Nowe białka, których człowiek nie może strawić

Czytelnicy Poczty Zdrowia wiedzą, że chromosomy zbudowane są z DNA. Zlokalizowane na nich geny służą do kodowania białek – podstawowych „cegiełek”, służących do budowy organizmu. Fakt, że współczesna pszenica ma o kilkadziesiąt chromosomów więcej, sprawia, iż zawiera niezliczoną ilość nowych białek, z których wiele nie podlega trawieniu przez człowieka. Aby dane białko mogło zostać strawione, układ pokarmowy musi produkować odpowiednie enzymy, które będą zdolne do rozłożenia tych białek. Ale nie zawsze się tak dzieje, wręcz przeciwnie. To dlatego nie masz na przykład enzymów, które ma krowa – ona może się żywić trawą, a Ty nie.

Dzisiejsza pszenica wywołuje więc, u alarmującej wręcz liczby osób, problemy trawienne oraz objawy nietolerancji (celiakia, alergie) lub co najmniej nadwrażliwość przejawiającą się w postaci wzdęć, zaparć, bólów głowy, bezsenności, chronicznego zmęczenia, depresji, łamliwych kości.

Według niektórych specjalistów, wśród nich jest Elke Arod ze Szwajcarii, aż 80% ludności wykazuje nietolerancję pszenicy1. Inny specjalista, Julien Venesson, autor niedawno wydanej książki pt. „Gluten: jak współczesna pszenica nas zatruwa”, twierdzi, że choroby spowodowane nietolerancją glutenu dotkną co najmniej 6% ludności, a niektórzy badacze szacują, że nawet 35%2.

Dlatego nie dziwi nas dziś wzrastająca liczba osób skłaniających się ku diecie bezglutenowej. To nie jest moda ani problem psychologiczny. Dzisiejsza pszenica jest naprawdę obcym pożywieniem dla człowieka, a niektórzy mówią, że to tak jakby próbować zjeść plastik. Dieta bez glutenu pozwala na poprawę zdrowia, co zdecydowanie możesz sprawdzić na sobie, jeśli spróbujesz wyeliminować zboża.

Zboża nie są ani korzystne, ani nawet potrzebne

Być może pamiętasz, jak w jednym z moich ostatnich artykułów wyjaśniałem, że pszenica w żaden sposób nie była pokarmem naturalnym ani potrzebnym dla człowieka? Przez miliony lat nasi przodkowie unikali zbóż z uwagi na zawarte w nich substancje antyodżywcze blokujące wchłanianie substancji mineralnych.

Propaganda rządowa na skalę światową, która zachęca ludzi do tego, aby centralnym produktem w ich diecie były pełne zboża, jest więc pozbawiona zdrowego rozsądku, a nawet podstaw naukowych.

To przecież masowe spożycie zbóż, czyli „pustych kalorii”, jest powodem, dla którego Amerykanów, potem Europejczyków, a obecnie również mieszkańców innych krajów, objęła  przerażających rozmiarów epidemia otyłości, cukrzycy, chorób układu krążenia, które są dziś główną przyczyną zgonów na świecie. I to nie dzieje się z powodu jedzenia za tłusto czy za słono.

Każdy może żyć bez glutenu, jeśli tylko zechce

Dieta bezglutenowa nie może Ci w żaden sposób zaszkodzić. Przeciwnie – zmusi Cię do zastąpienia pszenicy, chleba, makaronów innymi produktami o większej wartości odżywczej, np. kaszami: jaglaną, gryczaną czy roślinami strączkowymi: fasolą, soczewicą.

Każdy więc, jeśli tylko zechce, może zacząć dietę bezglutenową. Oczywiście, osoby z nietolerancją glutenu (chore na celiakię – 1% populacji) lub wrażliwe na gluten (co jest dużo częstsze) odczują jeszcze więcej korzyści niż inni, ponieważ objawy ich choroby znikną.

Dlatego w jednym z następnych artykułów opiszę zasady diety bezglutenowej. Dzięki niej zastąpisz produkty mało odżywcze i w gruncie rzeczy bez większych walorów smakowych, produktami lepszymi dla zdrowia i… smaczniejszymi.

Źródła:

1. Zobacz kursy d’Elke Arod na http://www.intolerancegluten.com/cuisiner_sans_gluten.html
2. Julien Venesson, Gluten, comment le blé moderne nous intoxique, Thierry Souccar Editions, 2013

W największych naukowych czasopismach: „Nature”, „Science”, „Genome Research”, „Genome Biology”, „Journal of Biological Chemistry” opublikowano serię artykułów naukowych o historycznym znaczeniu. Są to wnioski z ogromnego projektu badawczego, finansowanego przez rząd amerykański, w który zaangażowanych było 440 naukowców z 32 laboratoriów. Projekt ENCODE - „Encyklopedia Elementów DNA” - trwał 9 lat i miał na celu opisanie wszystkich funkcji każdego składnika genomu człowieka.

Te opublikowane odkrycia ważne są dla każdego człowieka – również dla Ciebie.

Jednak czytając prasę naukową, trudno jest jasno zrozumieć co tak naprawdę wynika z tego rewolucyjnego odkrycia i jak to się ma do Twojego zdrowia.

Krótkie przypomnienie, czym jest DNA

Gdy zostałeś poczęty, byłeś zaledwie jedną komórką powstałą ze spotkania plemnika z komórką jajową.

Ta komórka miała w sobie maleńkie jądro, w którym znajdowały się nici DNA, pozawijane jak kłębki, pogrupowane w 46 chromosomów ułożonych w 23 pary. DNA tej pierwszej komórki pochodziło w połowie od plemnika Twojego ojca, a w drugiej połowie od komórki jajowej Twojej matki.

Dzięki czemu nowo powstała komórka była unikalna, z własnym DNA – tylko dla siebie charakterystycznym.

Najpierw podzieliła się na 2 komórki, tzw. komórki potomne, z których każda zawierała kopię DNA pierwszej komórki. Następnie te dwie komórki podzieliły się, by po 50 godzinach powstały 4 komórki, z której każda zawierała swoją własną kopię DNA pierwszej komórki. W 60. godzinie było już 8 komórek, również zawierających kopię DNA pierwszej komórki.

Po kolejnym podziale dziecko liczy 16 komórek.

Jajo ma kształt przypominający jeżynę. Przemieszcza się w kierunku macicy, w której podział komórkowy będzie mógł się rozpocząć na poważnie. Za 9 miesięcy, podczas narodzin, mały człowiek będzie miał 70 tysięcy miliardów komórek!

I wszystkie będą pochodzić od tej samej pierwszej komórki.

Jednak komórki nie mogą poprzestać tylko na dzieleniu się i duplikowaniu wciąż identycznych komórek.

Wyszłaby z tego bezkształtna masa. Aby płód rozwinął wszystkie funkcje życiowe, komórki muszą się różnicować, by tworzyć szkielet, mięśnie, organy niezbędne do życia itd.

Wydaje się to skomplikowane i faktycznie takie jest. Ogromną rolę w tym procesie odgrywają nici DNA znajdujące się w komórce, które zawierają całą potrzebną informację, aby zarządzać właściwym podziałem komórek.

DNA jest jak pamięć komputera

W DNA pierwszej komórki znajduje się cała informacja potrzebna, aby sterować rozwojem Twojego organizmu, aż do końca życia.

Informacja ta zawarta jest w formie bardzo podobnej do informacji zapisanej w pamięci komputera.

Tyle tylko, że DNA nie używa dwójkowego systemu informacyjnego, ale system czwórkowy. Podczas gdy jednostkami informacji w komputerze są 0 i 1, DNA jest kodowane w formie T, A, C i G. Jednostki te zwane są nukleotydami i składają się z reszty cukrowej (deoksyrybozy), zasady azotowej (adenina, tymina, guanina i cytozyna) oraz reszty kwasu fosforowego. Zasady azotowe są elementem różniącym poszczególne nukleotydy.

W pamięci informatycznej mamy do czynienia z ciągiem zer i jedynek, przykładowo: 10011101011000111. Na niciach DNA jest ciąg T, A, C i G, przykładowo AATGGCTTGGC. Ale reguła bazowa jest w obu przypadkach taka sama.

Gdybyś chciał odczytać całą informację umieszczoną na Twoim DNA, otrzymałbyś księgę o tysiącach stron wypełnionych literkami T, A, C i G (podobnie jak twardy dysk komputera wypełniony jest zerami i jedynkami). Twoje DNA zawiera bowiem 3200 milionów par zasad. Taka księga została jednak stworzona w 2003 r. przez grupę naukowców, którzy spędzili 12 lat na odkodowaniu ludzkiego genomu.

Od DNA do organizmu człowieka

Wszelka informacja potrzebna do zbudowania organizmu zawarta jest w DNA pierwszej komórki.

Twój organizm zawiera ponad 200 różnych typów komórek, ale wszystko zaczęło się od jednej. DNA tej jednej komórki zawierało wszystkie informacje w swoim kodzie, złożonym wyłącznie z T, A, C i G, aby wytworzyć od 70 000 do 100 miliardów komórek o 200 różnych typach.

Niektóre z Twoich komórek są komórkami odpornościowymi, inne są komórkami stożkowatymi w oku, dzięki którym widzisz. Jeszcze inne to komórki kostne, mięśniowe, mózgowe, komórki szpiku, trzustki, nerek, serca, krwi.

W czasie, gdy organizm rośnie i rozwija się, informacja DNA umożliwia również wytworzenie kilkunastu „układów” życiowych.

Nazywamy je tak, ponieważ składają się z co najmniej dwóch elementów funkcjonujących razem. Przykładowo, układ krążenia składa się m.in. z serca, krwi i naczyń krwionośnych. Układ trawienny łączy m.in. jamę ustną, przełyk, żołądek i jelita.

Informacja DNA jest również wykorzystywana do wytworzenia ponad 30 narządów ciała ludzkiego. Wyobraź sobie na przykład, jaka informacja jest potrzebna, aby zbudować Twoje kości. Ciało dorosłego człowieka składa się z 206 kości. Każda z nich ma unikalny kształt i cechy charakterystyczne dla siebie.

Oczywiście kość to nie tylko kształt. Twoje DNA określa również ścieżkę wszystkich nerwów biegnących w kościach, miejsce szpiku kostnego, ustala miejsce każdej komórki tego szpiku i jej funkcjonowanie. Wszystko to zapisane jest w DNA Twojej pierwszej komórki.

Obietnice genetyki

Kiedy naukowcy zdali sobie sprawę z uniwersalnego charakteru roli DNA, natychmiast wyobrazili sobie następującą rzecz: skoro DNA wszystko determinuje, to, aby zmodyfikować funkcjonowanie ciała człowieka, wystarczy zmodyfikować jego DNA.

Nie trzeba było więcej, aby świat zaczął marzyć o świetlistej przyszłości, w której człowiek mógłby kontrolować samego siebie, poprzez wymianę DNA, jak zepsute części w samochodzie. Wymyślono termin „terapia genowa”, tak jakby chodziło o coś rzeczywistego, podczas gdy żadna genowa terapia nigdy nie powstała.

Obiecywano przy tym:

• koniec chorób,
• wymianę dowolnego organu,
• wyhodowanie dowolnego organu w laboratorium,
• wieczną młodość.

Miało to być tylko kwestią czasu i pieniędzy przyznawanych na badania i... na naukowców. „Wy nam dajcie dzisiaj kilka miliardów, a my wam jutro dostarczymy eliksir nieśmiertelności ” – w pewnym sensie, tak właśnie wyglądały te obietnice.

Wirus, który leczy

Sprawa wydawała się tym bardziej na wyciągnięcie ręki, że naukowcy znaleźli skuteczny sposób na modyfikację DNA bardzo dużej liczby komórek. Faktycznie, zamysłem terapii genowej było nie tylko zidentyfikowanie, który fragment DNA funkcjonuje nieprawidłowo w Twoim kodzie genetycznym. Trzeba było jeszcze umieć skutecznie zmodyfikować DNA w miliardach komórek, z których większość znajduje się wewnątrz ciała!

A jednak znaleziono rozwiązanie. Naukowcy wpadli na pomysł wykorzystania wirusa. Wirusy to małe zakaźne patogeny, zdolne przenosić swój własny materiał genetyczny do komórek ludzkich. Co więcej, są zdolne do rozprzestrzeniania się z jednej komórki do drugiej bardzo szybko, o czym wiedzą wszyscy, których np. zwalił z nóg wirus grypy.

Naukowcom udało się wyselekcjonować pojedynczy wirus, z jego DNA usunąć sekwencje powiązane z chorobą, którą ten wirus przenosił oraz zastąpić je sekwencjami genu terapeutycznego (genu, który leczy). W ten sposób wirus szybko „infekował” miliony komórek, ale zamiast chorób przekazywał dobry gen, który miał im pomóc wyzdrowieć! Należało jednak uważać na to, aby wirus został w organizmie leczonej osoby i nie przenosił się na ludzi, którzy o to nie prosili. Ale, wydawało się, że naukowcy poradzili sobie również z tym zagrożeniem.

Z takimi obietnicami naukowcy przekonywali rządy i wielu prywatnych inwestorów do przekazywania miliardów euro na badania nad terapiami genowymi. W ten sposób niezliczona liczba powstałych firm „start-upów” w dziedzinie biotechnologii i laboratoriów uniwersyteckich zbiła fortunę.

Fiasko

Niestety, im bardziej zaawansowane były badania nad DNA, tym bardziej okazywało się, że wszytko jest tak naprawdę... przerażająco skomplikowane.

Naukowcy zaczęli inwestować w coraz droższe systemy, ale każde nowe odkrycie jeszcze bardziej zaciemniało problem. Na początku myśleli, że informacja DNA powinna się dać odczytać sekcjami, na genach odpowiadających danej cząsteczce białka i że wystarczy zastąpić wadliwy gen innym. Jednak szybko zdali sobie sprawę, że tak naprawdę, to:

– DNA nie jest tylko zwykłą „podwójną helisą”, ale może przybierać wszelkie inne różne kształty (B, A, Z, G i inne) – dużo bardziej skomplikowane;

– większość informacji powiązanych z chorobami wcale nie znajduje się na fragmentach DNA kodujących geny, ale na fragmentach niekodujących, tzw. śmieciowym DNA, o których myślano wcześniej, że do niczego nie służą (śmieciowe DNA stanowi aż 97% naszego genomu!);

– geny determinujące produkcję białek są raz aktywne, raz nieaktywne, nie wiadomo, dlaczego (z dwóch osób posiadających gen tej samej choroby, jedna osoba może ciężko zachorować, a druga może być zdrowa jak ryba);

– geny wzajemnie na siebie oddziałują w sposób tak zagmatwany, że w większości przypadków jest zupełnie niemożliwe, aby znaleźć powiązanie pomiędzy genem a konkretnym objawem czy konkretną cechą u osoby (i tak przykładowo, w przeciwieństwie do tego, czego nauczono Cię w szkole, jest jak najbardziej możliwe, aby dwoje niebieskookich rodziców poczęło dziecko o oczach koloru brązowego).

Dziś, wszystkie „terapie genowe” zakończyły się fiaskiem. Choć iskierka nadziei zapaliła się w 1999 r., kiedy udało się wyleczyć bardzo małe dzieci dotknięte zespołem SCID-X, ciężkim złożonym niedoborem immunologicznym (mówi się o nich „dzieci z bańki”). Ale ta iskierka szybko zgasła, w dramatycznych okolicznościach.

Dzieci te leczono terapią genową, mającą na celu uaktywnić ich nieprawidłowo funkcjonujące limfocyty T (komórki odpornościowe). Terapia polegała na wykorzystaniu wirusa w przywróceniu funkcji genu odpowiedzialnego za produkcję interleukiny-2 (IL-2), związanej z prawidłowym funkcjonowaniem układu immunologicznego człowieka. W początkowym okresie przedsięwzięcie okazało się wielkim sukcesem. Większość dzieci zaczęła żyć normalnie. Jednakże na 20 leczonych dzieci, u 4 z nich szybko rozwinęła się śmiertelna białaczka, która okazała się być bezpośrednim skutkiem ubocznym towarzyszącym tej „terapii genowej”.

Chcąc poprawić defekt na DNA, wywołano chorobę jeszcze groźniejszą. W wyniku tych eksperymentów, wyłonił się jednak niepodważalny wniosek: nie zgłębiono jeszcze tajemnicy DNA i wcale się nie zanosi, aby szybko to się zmieniło. I tu właśnie docieram do słynnego odkrycia, które całkiem niedawno opublikowano w czasopismach medycznych.

Wielka nowina projektu ENCODE

Do tej pory sądzono, że tylko mała część ludzkiego DNA służy do kodowania genów, czyli zawiera informacje potrzebne do rozwoju organizmu. Tymczasem, projekt badawczy ENCODE odkrył, że bardzo duża część DNA, dotychczas uznawana za bezużyteczną, służy w rzeczywistości do regulacji działania genów. Część naukowców twierdzi, że 80% DNA to nośniki informacji, podczas gdy wcześniej uważano, że tylko 1 do 3%.

Fragmenty DNA danego genu, które są od siebie bardzo oddalone, mogą znaleźć się bardzo blisko siebie, gdy DNA jest zwinięte w kłębek. Te fragmenty DNA służą jako przełącznik, aby gen uaktywnić lub go zatrzymać.

Ta funkcja jest kluczowa. Problem w tym, że (uważaj teraz) naukowcy opisali co najmniej 4 miliony takich przełączników w ludzkim DNA! Podczas gdy samych genów jest tylko 20 tysięcy. Inaczej mówiąc, niewiarygodną złożoność genetyki należy dodatkowo pomnożyć przez 200 (co najmniej).

Aby zachować twarz, naukowcy z dziedziny genetyki głoszą, że to wszystko jest wspaniałe, że projekt ENCODE dostarczył im wielu nowych informacji, które pozwolą lepiej zrozumieć choroby. Tyle tylko, że ich możliwości badawcze zostały wystawione na bardzo poważną próbę: aby coś naprawdę zobaczyć w tej gmatwaninie informacji, potrzeba jeszcze większych środków, bez żadnej gwarancji, że otworzy to drogę do rzeczywistych terapii.

Naukowcy zdają sobie z tego sprawę i być może właśnie dlatego ogłoszenie tego odkrycia zostało tak bardzo nagłośnione, z finansowymi nakładami na medialny przekaz godnymi filmu hollywoodzkiego. Część naukowców była szczególnie nastawiona na poruszenie opinii publicznej (nic z tego nierozumiejącej), licząc na obietnice, że politycy (którzy rozumieją z tego jeszcze mniej) przyznają im nowe granty na badania.

Wniosek dla Ciebie

Wniosek dla Ciebie, Szanowny Czytelniku, jest jednak niezmiernie ważny. Badania ENCODE wskazały, że bardzo daleko nam do zgłębienia tajemnicy DNA. Ale za to doprowadza nas do pierwszego planu współczesnych badań medycznych, czyli do stylu życia. Bowiem odkrycie ENCODE jest jednocześnie dowodem, że masz rację, zwracając uwagę na to, co jesz, na swoje emocje, na środowisko, hałas, wibracje, fale, które przez Ciebie przechodzą, aktywność fizyczną. Twoje DNA nie jest zwyczajną nicią, na której miałyby się znajdować geny w 100% decydujące za Ciebie o tym, czym jesteś, kim się staniesz, na co zachorujesz oraz które zamykałyby Cię w „genetycznym więzieniu”, na które nie masz żadnego wpływu.

Fakt, że każdy gen jest kontrolowany przez tak dużo zewnętrznych czynników na tej samej nici DNA, dowodzi tak naprawdę tego, że to Ty pilotujesz własne zdrowie. Każdy z wyborów, jakich dokonujesz na co dzień, może wpłynąć w decydujący sposób na te miliony przełączników w Twoim DNA. Poziom ich skomplikowania prawdopodobnie zawsze będzie przekraczał ludzkie zdolności zrozumienia.

Skoro nie możemy i długo nie będziemy mogli mieć nawet nadziei na pozbawioną ryzyka ingerencję w struktury DNA, to znaczy, że należy bardziej niż kiedykolwiek skoncentrować się na zasadach dobrego zdrowia i dobrego życia.

Obserwacja i doświadczenie tysięcy lat wystarczająco już umożliwiły ludzkości wyłonienie fundamentalnych zasad o tym, co dobre dla organizmu, a co nie. Dziś wiemy, jakie zwyczaje najczęściej wyzwalają chorobę oraz jak można im zapobiegać poprzez właściwą profilaktykę. Zatem zapomnij o tym, że nowe terapie genetyczne wyleczą nas ze wszystkiego, a zacznij uważać na to, jak żyjesz i co jesz.

I pewnie nadal będziemy się rozwijać w tym zakresie. W ostatnich latach, makro- i mikroodżywianie zrobiły znaczący progres. Wiemy już, że szkodliwe zalecenia żywieniowe propagowane przez instytuty żywności zwiększają ryzyko chorób.

Bardziej niż kiedykolwiek mamy więc powód do radości: osiągnięcia supernowoczesnych technologii biomedycznych prowadzą do wniosku, że przez kilkadziesiąt lub kilkaset następnych lat pozostaje nam droga naturalnego zdrowia i zdrowego rozsądku – ta najbardziej bezpośrednia droga do lepszego życia, w lepszym zdrowiu.

Nowe terapie nie wyleczą nas ze wszystkiego. To tylko mrzonka, ulotne marzenie zapalonych naukowców.

Oto mój przepis na wyjątkowo smaczne jajko na miękko:

1. Używaj świeżych jajek bio (klasa „0”).

2. Włóż jajko do rondla z zimną wodą. W 99% przepisów znajdziesz zalecenie, żeby wkładać jajko od razu do wrzątku, ale to zły pomysł. Po pierwsze, każdy pewnie widział, jak szok termiczny powoduje pękanie skorupki. Po drugie wysoka temperatura (jajko zaczyna się ścinać już od 80°C) powoduje zbyt gwałtowne ugotowanie białka.

3. Podgrzewaj na średnim ogniu (na kuchence indukcyjnej lub ceramicznej – moc 7) i od czasu do czasu mieszaj, aby jajko gotowało się równomiernie.

4. Kiedy na dnie rondla pojawiają się pęcherzyki i już nie znikają po zamieszaniu łyżką, odlicz 30 sekund i wyjmij jajko z wody (woda ma wtedy ok. 85°C).

5. Odłóż jajko na kilka minut, aby skończyło się ścinać i przestygło.

6. Kiedy jajko już nie parzy Cię w palce, włóż je do kieliszka grubszym końcem do góry.

7. Odetnij „czapeczkę” nożem. Napoczęcie jajka od grubszej strony daje większy obszar do manewrowania małą łyżeczką. Wtedy też jajko rzadziej wycieka do kieliszka albo na talerz.

Ciepły i półpłynny jajeczny przysmak

Naszym celem jest ugotowanie takiego jajka na miękko, które ma równomiernie półpłynną konsystencję. Białko powinno być ścięte, ale nie gumowate, a żółtko rozgrzane, ale nie twarde.

Od święta, oprócz soli, kładę na jajko odrobinę kremu z białej trufli (tartuffo bianco). Ale nawet bez tego dodatku dobrze ugotowane jajko na miękko jest przepyszne.

Wskazówka

Mój przepis niestety nie gwarantuje sukcesu za każdym razem. Jajka na miękko udają mi się mniej więcej dwa razy na trzy podejścia.

Faktycznie niezwykle trudna jest ocena, jakie jajko jest w środku, bez jego naruszania. Zwróć uwagę, że czas gotowania zależy od:

• wielkości jajka: małe gotuje się szybciej niż duże;
• temperatury jajka: jeśli wyjmujesz jajko z lodówki, w samym środku jest prawie zamarznięte i gotuje się dłużej;
• temperatury wody w momencie włożenia jajka.

Dobre dla zdrowia

Jajko na miękko ma szczególne korzyści zdrowotne, ponieważ jest gotowane w niskiej temperaturze (poniżej 100°C) i nie traci wartości odżywczych. Proporcje aminokwasów w jajku są tak dobrze dobrane, że posłużyły za wzorzec dla FAO (Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa) i WHO (Światowej Organizacji Zdrowia). Wykorzystuje się je jako wzór do pomiaru zawartości aminokwasów w innych produktach.

Białko w jajku dostarcza aminokwasów w optymalnych proporcjach, zaspokajając potrzeby organizmu. Tylko uważaj, zbyt mocne gotowanie może doprowadzić białko do tzw. glikacji (nieenzymatyczne przyłączanie cukrów do białek).

Żółtko jajka z kolei zawiera dużo tłuszczów (ok. 5,5 g na 60-gramowe jajko), których dużą część (ok. 15%) stanowią wielonienasycone kwasy tłuszczowe, w tym słynne omega-3. Organizm nie jest w stanie sam ich wyprodukować, a ich dostarczanie jest niezbędne do dobrego funkcjonowania organizmu.

W jajku znajdziemy również mnóstwo minerałów i pierwiastków pożytecznych dla organizmu, a także wysokie stężenia witamin A, D i E, które odgrywają ważną rolę w metabolizmie wapnia i mają właściwości przeciwutleniające. Na dodatek jajko nie jest kaloryczne – ma ok. 90 kcal, z czego 80% tej wartości pochodzi z żółtka. To wszystko czyni z jajka dobry jakościowo i niedrogi produkt spożywczy.

Dietetycy długo zarzucali jajkom za dużą zawartość cholesterolu, ale było to niesłuszne oskarżenie. To prawda, że żółtko zawiera sporo cholesterolu (około 200 mg), ale przecież cholesterol nie jest trucizną, a jego wpływ na choroby krążenia jest dziś podawany w wątpliwość. Co więcej, to przecież wątroba wytwarza większość cholesterolu obecnego we krwi. Zatem cholesterol przyjmowany z jakimkolwiek pożywieniem ma dla Ciebie znikome znaczenie. Jedzenie jajek nie może więc być winowajcą wysokiego „złego” poziomu cholesterolu we krwi – o ile w ogóle cholesterol jest „zły”.

Bez wyrzutów sumienia możesz jadać 7 jajek tygodniowo, a jeśli cieszysz się dobrym zdrowiem, to nawet więcej.

Kilka środków ostrożności

Jajka należy przechowywać w lodówce. Nie powinno się ich jednak myć „na zapas”, gdyż woda usuwa ochronną warstwę zapobiegającą zakażeniu jajka bakteriami. Mycie jaj może powodować wniknięcie drobnoustrojów do ich wnętrza przez minimalne pory w skorupce.

Ta higieniczna czynność sprawia też, że jaja szybko się psują. Jeśli już myć, to tylko w gorącej wodzie tuż przed przygotowaniem potrawy. Zalecana data przydatności do spożycia jaj to 28 dni. W razie wątpliwości jajko mniej świeże można zjeść mocno ścięte.

Ciekawostka: dlaczego jajka sprzedawało się na tuziny?

Jajka kiedyś sprzedawano po 12 sztuk. Była to liczba symbolizująca równowagę i ład rodzinny. Ponieważ jajko bardzo trudno podzielić na równe części, lepiej było posiadać taką ilość, aby każdy z domowników miał tyle samo jajek na talerzu. Dzięki temu można było uniknąć wielu sprzeczek.

Nieważne, czy jesteś singlem czy w związku, czy masz jedno, dwoje czy czworo dzieci. Z 12 jajek zawsze da się uzyskać równe części:

• 12 razy po 1 jajku,
• 6 razy po 2 jajka,
• 4 razy po 3 jajka,
• 3 razy po 4 jajka,
• 2 razy po 6 jajek.

W tym kontekście z wielkim niepokojem przyjąłem pojawienie się ostatnio w sklepach opakowań z 10 jajkami.

Dość łatwo domyślić się celu, jaki w tym mieli handlowcy: sprzedanie 10 jajek zamiast 12 pozwala stosować iluzję, że cena jajka z pudełka 10-sztukowego jest niższa od ceny jajka z większego opakowania.

Szczególnie, jeśli klient kiepsko liczy w pamięci i nie zawraca sobie głowy ceną produktu za sztukę.

Problem w tym, że opakowanie o pojemności dziesięciu jajek może skłócić nam rodziny! Wyjątkiem może być rodzina, w której jest dwoje rodziców i trójka dzieci – ci zjedzą sobie łącznie pięć jajek na dwa razy. Ale żadna inna kombinacja już się nie uda!

Czy znasz prawdziwą historie konopi i to, dlaczego doskonały lek i tani materiał pomocniczy (papier, ubrania, żagle, drewno, liny itd..), musiały odejść w niepamięć?
O CO TAK NAPRAWDĘ CHODZI Z TYMI KONOPIAMI ?
Free Hemp
Historia Konopii – Jack Herer. Od ponad tysiąca lat przed Chrystusem aż do 1883 roku naszej ery cannabis sativa, znana też jako konopie, była największą uprawą rolną naszej planety.

Uprawa cannabis była najpoważniejszym źródłem tysięcy produktów, dostarczając większości światowego włókna, tkanin, oleju opałowego, papieru, kadzidła i leków, jak również podstawowym źródłem jadalnego białka dla ludzi i zwierząt.

Według “Columbia History of the World”, “najwcześniejsza znana tkanina była najwyraźniej zrobiona z konopi, które zaczęto wykorzystywać w ósmym tysiącleciu przed naszą erą”.

Cannabis jest najmocniejszym i najtrwalszym naturalnym miękkim włóknem na tej planecie.

Jej liście i wierzchołki kwiatowe były – w zależności od kultury – jednymi z najważniejszych i najpowszechniej używanych leków dla dwóch trzecich ludności świata od co najmniej 3000 lat aż do obecnego wieku. Botanicznie konopie są członkiem rodziny konopiowatych, najbardziej zaawansowanej ewolucyjnie rodziny roślin na Ziemi.

Są one jednoroczną rośliną trawiastą, wykorzystującą słońce faktycznie bardziej efektywnie niż jakakolwiek inna roślina na naszej planecie, osiągając w jednym krótkim sezonie wysokość 12 – 20 stóp, lub nawet większą. Mogąc rosnąć w faktycznie każdym klimacie i nasłonecznieniu, konopie są najważniejszym odnawialnym zasobem naturalnym Ziemi.

ZASTOSOWANIA KONOPI :Dziewięćdziesiąt procent wszystkich żagli na statkach, od co najmniej V wieku p.n.e. do czasu grubo po nastaniu maszyn parowych w drugiej połowie XIX wieku, było robionych z konopi. Pozostałe 10 procent to był zazwyczaj len albo drugorzędne włókna takie jak sizal, juta czy manila.

Mapy nawigacyjne, dzienniki okrętowe i biblie były, w Europie i Ameryce od czasów Kolumba (XV w.) do początku XX w., zrobione na ogół z papieru konopnego.

W pierwszym wieku n.e. Chińczycy odkryli,że papier konopny jest 50 do 100 razy trwalszy od większości odmian papirusu i że jest on 100 razy łatwiejszy i tańszy do wykonania.

Witamina D

Witamina D zaliczana jest do witamin rozpuszczalnych w tłuszczach. Nazwa ta odnosi się do kilku związków, przy czym dla człowieka najważniejszymi są dwa, a mianowicie cholekalcyferol (witamina D3)i ergokalcyferol (witamina D2). Obydwa te związki powstają na wskutek działania promieni ultrafioletowych B (UVB) na odpowiednie sterole. Cykl przemian przedstawia się następująco:

• z cholesterolu na skutek utleniania powstaje 7-dehydrochcholesterol, a następnie pod wpływem działania promieni UVB w skórze (rozszczepienie) właściwa postać witaminy D3, czyli cholekalcyferol.

 Witamina D2 występuje w roślinach i grzybach, a witamina D3 wytwarzana jest w organizmach zwierzęcych.

                 J. Śniadecki (1768-1838) opisał w 1822 roku, że ekspozycja na słońce jest metodą leczenia krzywicy. W 1919 roku E. Mellanbe wykazał, że krzywica może być spowodowana przez niedobory substancji rozpuszczalnych w tłuszczach.

Sądził, że poszukiwanym związkiem chroniącym przed krzywicą jest witamina A. Dopiero w latach 30-tych ubiegłego stulecia inni badacze wykazali, że takie działanie ma związek nazwany witaminą D.

Główne znaczenie w zaspokajaniu zapotrzebowania na tą witaminę ma jej synteza w skórze pod wpływem promieniowania słonecznego (promieniowanie UVB, długość fali 290-315 nm). Synteza ta może pokrywać nawet do 90% potrzeb organizmu.

Jednak bardzo istotne znaczenie dla ilości wytwarzanej w ten sposób witaminy D w organizmie ma szerokość geograficzna, w której żyje człowiek, czas ekspozycji na promienie słoneczne oraz czynniki środowiskowe, które mogą zmniejszyć ekspozycję na promienie UV (np. smog i mgła).

Ponadto zmniejszyć syntezę witaminy D w skórze może zwiększona zawartość w niej melatoniny, jak również stosowanie kremów z filtrami ochronnymi przed promieniowaniem UVB.

U osób długo przebywających na słońcu dochodzi do zatrucia witaminą D, ponieważ w przypadku nadmiernej syntezy skórnej następuje jej inaktywacja do związków biologicznie nieczynnych.

Wyliczono, że ekspozycja osoby w stroju kąpielowym na słońce w okresie letnim w ilości jednej dawki rumieniowej[1], pozwala na wytworzenie witaminy w ilości ok. 20000 IU.

                Witamina D jest związkiem stabilnym i nie ulega rozpadowi pod wpływem podwyższonej temperatury i podczas długiego przechowywania. Niszczona jest przez promieniowanie ultrafioletowe, a w warunkach tlenowych w środowisku wodnym ulega autooksydacji. Z przewodu pokarmowego (jelito cieknie) wchłaniane jest 50-80% ilości witaminy D dostarczanej z pożywieniem.

Jest to uzależnione od ilości tłuszczu w diecie, stanu błony śluzowej przewodu pokarmowego, perystaltyki jelitowej oraz czynności przytarczyc.

Po wchłonięciu witamina D jest transportowana przez krew do wątroby.

                W Organizmie człowieka witamina D magazynowana jest głównie w wątrobie. Pewne jej ilości są gromadzone w tkance mózgowej, kościach i skórze.

Ilość syntetyzowanej w nerkach aktywnej formy witaminy D jest ściśle kontrolowana.

                Większość funkcji biologicznych witaminy D jest wynikiem działania na poziomie genomowym i pozagenomowym.

Niedobory witaminy D

Przyczynami niedoborów witaminy D w organizmie mogą być:

v  zmniejszona synteza aktywnej postaci witaminy w nerkach (sytuacja ta może dotyczyć szczególnie osób starszych, zwłaszcza gdy występują u nich przewlekłe choroby nerek),

  zmniejszone wytwarzanie w skórze:

• unikanie przebywania na słońcu,
• stosowanie kremów z filtrami ochronnymi

otyłość, gdyż w tkance tłuszczowej otyłych osób dochodzi do sekwestrakcji witaminy D i tym samym zmniejszenie jej bioaktywności,

  występowanie  chorób gastroenterologicznych

• choroba Crohna,
• mukowiscydoza,

inne choroby upośledzające wchłanianie składników pokarmowych z układu pokarmowego,

  stosowanie leków przyspieszających katabolizm witaminy D, np. leki przeciwpadaczkowe, stosowane w leczeniu AIDS, stosowane po przeszczepach, glikokortykosteroidy,

  niewydolność wątroby, która może doprowadzić do zmniejszenia wytwarzania  25(OH)D,

  nieprawidłowe odżywianie się.

Niedobory witaminy D (stężenie we krwi poniżej 20 ng/ml) dotyczą znacznego odsetka osób w populacjach wielu krajów świata. Badania amerykańskie wskazują, że mogą one dotyczyć ok. 40% populacji Stanów Zjednoczonych Ameryki.

W odniesieniu do populacji Polski w jednym z badań stwierdzono, że niedobory występowały u blisko 60% badanych, a w innym badaniu, wykonanym w miesiącach zimowych, występowały u ok. 80% badanych.

Funkcje witaminy D w organizmie

Witamina D a układ kostny

                Główne funkcje fizjologiczne witaminy D polegają na utrzymywaniu stężenia wapnia i fosforu w osoczu w granicach zapewniających prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego oraz osiągnięcie i utrzymanie układu nerwowego oraz osiągnięcie i utrzymanie właściwej gęstości mineralnej kości. Uzyskiwanie jest to poprzez stymulację syntezy białek wiążących wapń z przewodu pokarmowego i regulowanie absorbcji fosforu oraz zwiększenie resorpcji wapnia w kanalikach nerkowych i mobilizację wapnia z kości, gdy podaż wapnia w diecie jest zbyt mała w stosunku do potrzeb.

                Niedobory witaminy D określane są jako hipowitaminoza D lub awitaminoza D – zależnie od stopnia niedoboru. Prowadzą one do powstania takich schorzeń jak:

W okresie dzieciństwa – krzywica, u osób dorosłych – osteomalacja lub osteoporoza.

Osteoporoza

                Badania wskazują, że suplementacja witaminy D zmniejsza ryzyko upadków oraz częstość złamań. Podawanie jej zdrowym mężczyznom i kobietom w wieku powyżej 64 lat w ilości 700lU (17,5µg) i zapewnienie przynajmniej 500 mg wapnia dziennie, zmniejszało w okresie 3 lat obserwacji ryzyko wystąpienia złamań innych niż złamania kręgów kręgosłupa o 50%. W innym badaniu trwającym 5 lat podawano mężczyznom i kobietom w wieku podeszłym 100 000 lU (2500 µg) witaminy D3 co 4 miesiące (równowartość dawki 830 lU/ dziennie), uzyskując zmniejszenie częstości jakichkolwiek złamań o 30%. Stwierdzono również, że zapewnienie odpowiedniej do potrzeb ilości witaminy D w diecie i z suplementów (ponad 500 lU – 12,5 µg na dzień) prowadziło do zmniejszenia ryzyka złamań kości udowej u kobiet po menopauzie. Bischoff-Ferrari i wsp. Przeprowadzili metaanalizę 12 badań dotyczących zapobiegania złamań kości innych niż złamań kręgosłupa. Analiza objęła ponad 40000 dorosłych osób, w większości kobiet. Badacze stwierdzili, że przyjmowanie suplementów witaminy D w ilości większej niż 800 lU (20 µg) dziennie zmniejszało ryzyko złamań o 20%. Odpowiednio wysoka suplementacja witaminą D wydaje się być konieczna, aby uzyskać mniejsze stężenie parathormonu we krwi i zmniejszyć ryzyko złamań u osób w wieku podeszłym, przy czym ważne jest jednoczesne zapewnienie odpowiedniej podaży wapnia. Lips i wsp. Na podstawie dokonanego przeglądu prac dotyczących suplementacji witaminą D stwierdzili, że jej podawanie wraz z wapniem było najbardziej efektywne u osób starszych, u których przed interwencją stwierdzono niedobory witaminy D i zbyt małą podaż wapnia.

 Witamina D ,a układ mięśniowy

                Oddziaływanie witaminy D na układ mięśniowy wynika z wpływu na jego prawidłowy rozwój, jak również przekazywanie bodźców nerwowych do mięśni, co warunkuje utrzymanie określonego ich napięcia. Niedobór prowadzi zatem do miopatii oraz zwiększonego ryzyka upadków. Metaanaliza badań dotyczących tego zagadnienia wykazała, że odpowiednio duża dawka witaminy D – 700-1000 lU (17,5µg – 25 µg) dziennie zmniejszała ryzyko upadków.

Witamina D ,a podział komórek

                Coraz większą uwagę zwraca się na działanie witaminy D innej niż tylko związane z homeostazą wapnia, co więcej receptory dla tej witaminy (VDR) stwierdzono w ponad 38 różnych tkankach.

                Witamina D może regulować cykl komórkowy, stymulować różnicowanie się komórek, hamować nadmierną ich proliferację, tym samym wpływając na zmniejszenie ryzyka wystąpienia nowotworów między innymi raka trzustki, sutka, gruczołu krtani, tarczycy, pęcherza moczowego, czerniaka, oraz niektórych białaczek. Prawidłowa podaż witaminy D wydaje się zmniejszać ryzyko karcinogenezy we wszystkich tkankach i narządach. Zatem Witamina D może być traktowana jako uniwersalny czynnik przeciwnowotworowy.

Witamina D, a układ odpornościowy

                Witamina D modyfikuje również aktywność układu immunologicznego (stymulowanie funkcji makrofagów oraz oddziaływanie na funkcje komórek dendrytycznych i limfocytów T). Zatem niedobór witaminy D może zwiększać ryzyko zakażeń, jak również mieć znaczenie w etiopatogenezie schorzeń autoimmunologicznych (np. cukrzycy typu I, stwardnienia rozsianego, nieswoistym zapaleniu jelit, łuszczycy), nabytych zespołów upośledzonej odporności oraz alergii.

                Okazuje się, że dzieci, u których stwierdza się niedobory witaminy D, częściej chorują na zakażenia układu oddechowego, podobnie dorośli częściej chorują na przeziębienia i infekcje górnych dróg oddechowych. W badaniu japońskim stwierdzono, że dzieci przyjmujące witaminę D rzadziej chorowały na grypę.

Witamina D, a cukrzyca

Znaczenie witaminy D w zmniejszaniu ryzyka wystąpienia cukrzycy typu I potwierdzają chociażby badania fińskie. Obserwacji poddano 10000 dzieci. Podczas 30 letniej obserwacji okazało się, że osoby, które w okresie niemowlęcym regularnie otrzymywały witaminę D miały około 90% mniejsze ryzyko zachorowania na cukrzycę typu I niż te, które nie otrzymywały takiej suplementacji. Zipitis i Akobeng w mataanalizie innych badań dotyczących tego zagadnienia przeprowadzonych w Europie również stwierdzili, że witamina D może zmniejszać ryzyko wystąpienia cukrzycy typu I.

                Witamina D wpływa również na komórki beta wysp trzustkowych i wydzielanie przez nie insuliny. Zatem jej niedobór może prowadzić do zaburzeń tolerancji glukozy i mieć wpływ na przebieg cukrzycy typu II.

Witamina D ,a układ sercowo–naczyniowy

                Z kolei oddziaływanie witaminy D na układ krążenia wynika z wpływu na regulację układu renina-angiotensyna, krzepliwość krwi i fibrynolizę oraz funkcję mięśnia sercowego. Niedobory mogą prowadzić do nadciśnienia tętniczego, zwiększonego ryzyka powstawania zakrzepów, niewydolności krążenia oraz choroby wieńcowej. W badaniu The Health Professional Follow-Up Study zbadano poziom witaminy D we krwi u blisko 50000 zdrowych mężczyzn, którzy byli następnie obserwowani przez 10 lat. Stwierdzono, że mężczyźni z niedoborem witaminy D mieli dwukrotnie większe ryzyko zawału serca niż mężczyźni z prawidłowym poziomem tej witaminy we krwi. Inne badania wskazują, że niskie stężenie witaminy D może być związane m.in. z większym ryzykiem wystąpienia niewydolności serca, nagłej śmierci sercowej, udaru czy innych schorzeń układu krążenia.

Witamina D w okresie ciąży i życia płodowego

                Zwraca się uwagę na znaczenie niedoborów witaminy D w powstawaniu bezpłodności i przebiegu ciąży.

                Komórki ośrodkowego układu nerwowego również posiadają receptory dla witaminy D oraz hydroksylazę odpowiedzialną za przemianę 25(OH) do 12,5(OH)2D. Sugeruje się, że niedobory witaminy D w okresie życia płodowego mogą prowadzić do wystąpienia zaburzeń rozwoju układu nerwowego oraz mogą przyczyniać się do rozwoju niektórych chorób psychiatrycznych, a mianowicie schizofrenii i depresji.

Witamina D ,a demencja i choroba Alzheimera

                Witamina D może zmniejszać ryzyko wystąpienia u osób starszych zaburzeń pamięci i demencji. Badania naukowe wskazują na związek pomiędzy niskim stężeniem w surowicy 25(OH)D a zaburzeniami funkcji poznawczych u osób starszych. W jednym z badań stwierdzono związek pomiędzy niskim stężeniem 25(OH)D we krwi a większym ryzykiem pogorszenia funkcji poznawczych u osób powyżej 64 roku życia mieszkających w Anglii.

                W innym badaniu podobną zależność obserwowano u kobiet w wieku ponad 74 lat mieszkających we Francji. W badaniu European Male Ageing Study, w którym uczestniczyli mężczyźni w wieku 40-75 lat, stwierdzono gorsze wyniki w teście oceniającym funkcje poznawcze u tych z niższym stężeniem witaminy D w surowicy. Podobne wyniki uzyskano również badając Amerykanów po 64 roku życia, u których deficyt witaminy D miał związek z pogorszeniem funkcji poznawczych. Z kolei w innych badaniach obejmujących osoby starsze z mniejszym i większym stężeniem witaminy D we krwi, że osoby z jej większą ilością we krwi miały lepsze wyniki w testach oceniających pamięć i lepsze zachowanie funkcji poznawczych, szczególnie dla funkcji wykonawczych. Z kolei badania osób chorujących na chorobę Alzheimera wykazały, że wyższe stężenie witaminy D w surowicy było związane z lepszymi wynikami testów oceniających funkcje poznawcze, a mniejsze stężenie dodatkowo związane było z gorszym nastrojem u chorych.

                Sugerowanych jest kilka mechanizmów wyjaśniających, w jaki sposób niskie stężenie witaminy D w surowicy może wpłynąć na zwiększenie ryzyka pogorszenia funkcji poznawczych.

Niedobory witaminy D w surowicy może zwiększyć ryzyko takich schorzeń jak udar mózgu, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, a schorzenia te z kolei mogą wpływać na pogorszenie funkcji poznawczych.

Ponadto receptory dla witaminy D występują powszechnie w komórkach organizmu, włączając w to neurony i komórki glejowe. Również w mózgu obecne są geny kodujące enzymy uczestniczące w przemianach witaminy D.

Witamina D może oddziaływać na komórki nerwowe poprzez jej prawdopodobny wpływ na mechanizmy antyoksydacyjne, neurogenezę, homeostazę wapnia w neuronach, ekspresję czynników neurotroficznych oraz detoksykację. Witamina D jest też immunosupresorem i zmniejsza powstawanie autoimmunologicznych uszkodzeń układu nerwowego. U osób z chorobą Alzheimera witamina D może również wpływać na oczyszczanie się tkanki mózgowej z β-amyloidu, który jest gromadzony u osób chorych, prowadząc do amyloidozy układu nerwowego.

Źródła pokarmowe

                W żywności witamina D występuje w niewielkich ilościach, głównie w produktach zwierzęcych. Szczególnie bogate są w nie oleje z wątroby ryb (tran), jednak jest to wyjątek w śród produktów spożywczych. Spore ilości zawierają ryby morskie, niewielkie ilości znajdują się w produktach zwierzęcych (mięso, podroby i przetwory mleczne). Produkty roślinne raczej nie zawierają witaminy D (śladowe ilości w produktach zbożowych i olejach roślinnych oraz niektórych gatunkach grzybów) (tabela 1)

Tabela 1

Zawartość witaminy D w wybranych produktach

W sytuacji, gdy niemożliwe jest zapewnienie odpowiedniej ekspozycji na promieniowanie słoneczne o odpowiedniej długości, właściwie niemożliwe staje się zapewnienie odpowiedniej ilości witaminy D ze źródeł pokarmowych.

Dlatego niezbędna staje się uzupełniająca suplementacja witaminy D, zwłaszcza wśród osób mieszkających powyżej 33 stopnia szerokości geograficznej i większość czasu spędzających w pomieszczeniach zamkniętych.

Dodatkowo czynnikami ryzyka wystąpienia niedoboru tej witaminy są: wiek (wcześniactwo, wiek podeszły), nadwaga lub otyłość, choroby nerek i wątroby.

Normy żywienia i rekomendacje

                Normy polskie opracowane przez ekspertów Instytutu Żywności i Żywienia w Warszawie ustalone są na podstawie krajowych badań jak również najnowszych norm krajów Europy Zachodniej, Ameryki Północnej oraz WHO i FAO. Ustalono je na poziomie średniego zapotrzebowania w grupie (EAR – Esti,ated Average Requiremont – pokrywają zapotrzebowanie ok. 50% zdrowych, prawidłowo odżywionych osób w chodzących w skład grupy) i zalecanego spożycia (RDA – Recommended Dietary Allowances – pokrywają zapotrzebowanie ok 97,5% zdrowych, prawidłowo odżywionych osób wchodzących w skład grupy). Jeśli nie można było ustalić norm EAR i RDA, to wyznaczono je na poziomie spożycia (AI – Adequate Intake – uznane na podstawie badań eksperymentalnych lub obserwacji przeciętnego spożycia żywności przez osoby zdrowe i prawidłowo odżywione za wystarczające dla prawie wszystkich osób zdrowych i prawidłowo odżywionych wchodzących w skład grupy).

                Jeszcze w 2008 roku w polskich normach żywienia człowieka zalecano (zgodnie z rekomendacjami FAO/WHO) dobową podaż witaminy D na poziomie wystarczającego spożycia (AI) dla niemowląt, dzieci i młodzieży oraz dorosłych do 50 roku życia w ilości 200 IU (15 µg) dziennie, dla osób pomiędzy 51 a 55 rokiem życia w ilości 400 IU (10 µg) dziennie, a dla osób starszych w ilości 600 IU (15 µg) dziennie.

                W polskich zaleceniach dotyczących profilaktyki niedoborów witaminy D z 2009 roku zaleca się rozpoczęcie suplementacji witaminą D u noworodków od pierwszego dnia życia. Niemowlęta karmione piersią, jak i karmione mlekiem modyfikowanym powinny otrzymywać dziennie 400 IU (10 µg) witaminy D.

Jednak w przypadku niemowląt karmionych wyłącznie piersią konieczne jest dostarczenie całej ilości tej witaminy z suplementacji, natomiast w przypadku dzieci karmionych mlekiem modyfikowanym należy uwzględnić ilość witaminy D dostarczanej z mlekiem modyfikowanym, a jeśli ilość ta jest mniejsza niż 400 IU (10 µg) dziennie, uzupełnić dietę suplementacją. Jednocześnie nie uwzględnia się ilości witaminy D dostarczanej z pokarmem kobiecym, ze względu na jej bardzo małe stężenie.

U dzieci i młodzieży od 1 do 18 roku życia zalecana jest podaż 400 IU (10 µg) witaminy D na dobę w okresie od października do marca, a także w okresie letnim, jeśli nie jest zapewniona wystarczająca synteza skórna witaminy D. Eksperci zalecają, by u dzieci z nadwagą lub otyłością rozważyć zwiększenie dawki do 800-1000 IU (20 µg -25 µg) dziennie.

U osób dorosłych podaż witaminy D z żywności i suplementów diety powinna wynosić 800-1000 IU (20 µg -25 µg) dziennie w okresie od października do marca, a także miesiącach letnich, jeśli nie jest zapewniona wystarczająca synteza skórna. U osób po 65 roku życia zaleca się suplementację witaminą D przez cały rok. Zespól Ekspertów zaznacza również, że bardzo istotne jest zapewnienie prawidłowych zasobów witaminy D przed planowaną ciążą. Zalecają suplementację witaminą D od II trymestru ciąży w ilości 800-1000 IU (20 µg -25 µg) dziennie, o ile nie jest zapewniona odpowiednia jej podaż w diecie i syntezie skórnej.

                W 2010 roku Instytute of Medicine (USA) zarekomendował nowe normy na witaminę D na poziomie wystarczającego spożycia (AI) da niemowląt do 1 roku życia 400 IU (10 µg) oraz na poziomie średniego zapotrzebowania (EAR) i na poziomie zalecanego dziennego spożycia (RDA) dla dzieci powyżej 1 roku życia i dla osób dorosłych. Wynoszą one dla osób od 1 do 70 roku życia oraz kobiet ciężarnych i karmiących na poziomie EAR 400 IU (10 µg) i RDA 800 (20 µg). Normy te znalazły się „W normach żywienia dla ludności polskiej – nowelizacja” pod redakcją prof. M. Jarosza opublikowanych w 2012 roku.

                W 2011 roku ukazały się wytyczne The Endocrine Society dotyczące oceny, terapii i prewencji niedoborów witaminy D. Zaleca się w nich, aby diagnozując jej niedobory wykonywać oznaczenia stężenia witaminy D we krwi u osób z grupy dużego ryzyka. Należą tu osoby, u których stwierdzono krzywicę, osteomalację lub osteoporozę, osoby z przewlekłą chorobą nerek i niewydolnością wątroby, mające zaburzenia wchłaniania (celiakia, choroba Crohna, colitis ulcerosa, po operacjach bariatrycznych, po radioterapii w obrębie układu pokarmowego), osoby z nadczynnością tarczycy, stosujące niektóre leki (stosowane w leczeniu AIDS, glikokortykosteroidy, przeciwgrzybicze, przeciwpadaczkowe, cholestyramina), kobiety ciężarne i karmiące, osoby starsze, u których wystąpiły złamania niskoenergetyczne i u których w wywiadzie stwierdza się wystąpienie upadków, osoby otyłe.

Stężenie poniżej 20 ng/ml w surowicy 25(OH)D określa się jako niedobór (hipowitaminoza), natomiast stężenie w przedziale 21-29 ng/ml jako niewystarczającą ilość. Stężenie 25(OH)D we krwi powyżej 20 ng/ml jest wystarczające dla zapobiegania wystąpienia krzywicy i osteomalacji, natomiast dla zapewniania optymalnego działania witaminy D na metabolizm wapnia, kości i mięśni stężenie 25(OH)D powinno być większe od 30 ng/ml.

Eksperci zaznaczają, że wiele badań epidemiologicznych, sugeruje, że takie stężenie we krwi może mieć dodatkowe korzyści zdrowotne, a mianowicie wpływać na zmniejszenie ryzyka wystąpienia: nowotworów, chorób autoimmunologicznych, chorób układu sercowo-naczyniowego, chorób zakaźnych, cukrzycy typu II. Oznaczenie 1,25(OH)2D rezerwuje się do diagnostyki i monitorowania wybranych przypadków (osoby z wrodzonym defektem metabolizmu witaminy D).

                Wytyczne The Endocrine Society z 2011 roku dotyczące zapotrzebowania witaminy D są następujące:

•   niemowlęta potrzebują nie mniej niż 400 IU (10 µg) dziennie, natomiast dzieci w wieku 1-18 lat nie mniej niż 600 IU (15 µg) dziennie. Aby uzyskać stabilne stężenie 25(OH)D we krwi ponad 30 ng/ml należy dostarczyć co najmniej 1000 IU (25 µg) dziennie. Jednocześnie najwyższy tolerowany poziom spożycia (UL – Upper Level) wynosi dla niemowląt 2000 IU (50 µg), a dla dzieci i młodzieży w wieku 1-18 lat 4000 IU (100 µg) na dzień;

•   dorośli w wieku 18-50 lat potrzebują nie mniej niż 600 IU (15 µg) dziennie, a w wieku powyżej 50 lat – 600-80 IU (15-20 µg). Ze względu na to, że nie wiadomo, czy takie dawki są wystarczające dla uzyskania wszystkich potencjalnych pozakostnych korzyści zdrowotnych, osobom po 65 roku życia zaleca się 800 IU (20 µg) dziennie, aby zmniejszyć ryzyko upadków i złamań. Aby uzyskać stabilne stężenie ponad 30 ng/ml 25(OH)D we krwi, konieczne może być jej przyjmowanie w ilości 1500-2000 IU (37,5-) dziennie. UL dla tej Grupy wiekowej wynosi 10000 IU (250 µg) na dzień

•   kobiety ciężarne i karmiące potrzebują nie mniej niż 600 IU (15 µg) dziennie. Aby uzyskać stabilne stężenie 30 ng/ml 25(OH)D we krwi konieczne może być jej przyjmowanie w ilości 1500-2000 IU (37,5-50 50 µg) dziennie. Ul dla kobiet ciężarnych i karmiących wynosi 10000 IU (250 µg) na dzień.

Eksperci zaznaczają, że dawka witaminy D powinna być co najmniej dwu- lub trzykrotnie większa niż zalecana w ich grupach wiekowych dla osób otyłych lub leczonych lekami przeciwpadaczkowymi, glikokortykoidami, lekami stosowanymi w leczeniu AIDS, lekami przeciwgrzybicznymi (kstokonazol).

Stężenie witaminy D w surowicy (Norman i Henry, 2012)

Powyższe informacje mają jedynie charakter informacyjny i zostały opracowane na podstawie dostępnych publikacji naukowych. W przypadku problemów zdrowotnych należy skonsultować się z lekarzem.

Tekst pochodzi z NUTRITION & HEALTH

Autorem jest:

Dr hab. Dariusz Włodarek lekarz medycyny, żywieniowiec, dietetyk.

  Źródło :http://mistykabb.wordpress.com/2014/03/05/witaminysloneczna-witamina-witamina-d-2/

Ziarna kakaowca wygrywają ze wszystkim pod względem zawartości minerałów. To najlepsze na świecie źródło magnezu, chromu, dobrze przyswajalnego przez organizm wapnia.Są największym naturalnym źródłem żelaza, najprawdopodobniej jest to najlepsze źródło manganu, są jednym z najlepszych źródeł cynku, miedzi. Wszystkie składniki potrzebne dla zdrowego metabolizmu są w ziarnach kakaowca. Są też-oprócz Aceroli-jednym z najlepszy źródeł witaminy C. Jednak żadna czekolada jej nie zawiera, ponieważ niszczy ja wysoka temperatura przy produkcji produktu.

Ziarno kakaowca zawiera najwyższa dawkę antyoksydantów a one chronia nas przed uszkodzeniem DNA, wirusami, rakiem, chorobami skóry itd.

Wedle starożytnych duchowych opowieści Indian, Wielki Anioł o imieniu Quetzalcoatl dał ludziom Xocolatl, Kakao, gdy przybrał ludzkie ciało i zstąpił na Ziemię, aby pomóc ludziom. Niebiosa są wielce łaskawe, a wyższe istoty przybywające na Ziemię do ludzkości, podarowali ludziom wiele dobrych i pożytecznych rzeczy.

Roślina Kakao na pewno należy do tych pożytków, które mają bardzo wszechstronne lecznicze działanie, a przecież jest to napój bogów, aniołów z Niebios.

Kakao leczy, pomaga wielce w około 100 różnych chorobach i dolegliwościach, dlatego ludzie powinni nauczyć się cenić ten wspaniały naturalny lek i nauczyć prawidłowo go stosować. Każdy pokarm bogów, aniołów, bo bogowie w liczbie mnogiej to po prostu aniołowie i archaniołowie, pochodzi z Rajskiego Ogrodu Eden i w jakiś sposób jest jednocześnie lekiem dla ludzkości na rozmaite jej przypadłości.

Nie wolno pić ani spożywać Kakao z sacharozą, czyli z białym cukrem, gdyż cukier powoduje w tej postaci wiele chorób jak próchnica, kwasica, zaburzenia trzustki czy problemy z krwią lub wzrokiem. Można Kakao używać razem z miodem, który ma cukry naturalne, lecznicze lub z glukozą, która nie ma destrukcyjnych wpływów trującej zdrowie sacharozy. Nie pije się ani nie spożywa Kakao z mlekiem zwierząt, gdyż traci wtedy znaczną część swoich leczniczych właściwości, a pamiętać o tych zastrzeżeniach trzeba, tym bardziej, że mleko krowie jest generalnie nieodpowiednie lub szkodliwe dla większości ludzi.

Cukier biały, rafinowany, sacharoza powoduje uzależnienie chorobowe, powoduje nałogi i uzdatnia organizm ludzki do nałogów, stąd jego spożywanie jest dodatkowo niewskazane. Cukry w miodach czy owocach, takie jak glukoza czy fruktoza mają generalnie dobroczynne właściwości. Wielocukrów w ogóle należy unikać z uwagi na ich chorobotwórczość i zaburzanie odporności organizmu, którą Kakao, Boski Napój akurat wzmaga.

Proszek kakaowy używamy do przyrządzania napoju czy kakaowej zupy z owocami bez dwucukrów i bez mleka, to żelazna zasada dla wykorzystania leczniczych i dobroczynnych właściwości Kakao. Napoje kakaowe przyprawia się wanilią, miodem, mąką kukurydzianą, chili, płatkami kwiatów, cynamonem, tapioką, mączką z bulw storczykowych, a mocny napój kakaowy bardzo dobrze popija się chłodną źródlaną wodą. Kakao chroni zęby przed próchnicą, a cukier powoduje próchnicę, bo dwucukry jak sacharoza wytwarzają środowisko dla gnilnych procesów i żyjątek niszczących uzębienie. Kto potrzebuje słodzić Kakao, niech używa miodów o minimalnej zawartości dwucukru, a dużej ilości monocukrów jak fruktoza czy glukoza!

Magnez zawarty w Xocolatl, napoju bogów, aniołów z Ogrodu Edenu reguluje sprawność komórek nerwowych, a cynk i selen zawarty w Kakao zwiększają wydzielanie endorfin – substancji znieczulających, co obniża poziom napięcia i stresu. Kakao działa rozluźniająco, odprężająco i rozweselająco.

W Xocolatl znajdujemy Vit. E i B oraz fosfor, potas czy wapń w łatwo przyswajalnej postaci! Kakao zawiera pewne ilości kofeiny i teobraminy, co powoduje, że łączy w zdrowy sposób właściwości kawy czarnej i czarnej herbaty działając ożywiająco i usuwając apatię. Xocolatl nie jest jednocześnie toksyczny tak jak czarna kawa i czarna herbata.

Amatorom marihuany należy przypomnieć, że w Kakao zwarte są te same substancje, co w Konopiach (cannabis), ale w małej, homeopatycznej dawce leczniczej, stąd Kakao zwiększa przepływ energii, lekko rozwesela, działa kojąco i przeciwdepresyjnie likwidując ból po rozstaniach czy innych przykrych przeżyciach emocjonalnych. Fenyloetyloamina, znana jako hormon F wywołuje stany euforyczne, stan poczucia bycia zakochanym, bo to związek wydzielający się w stanie zakochania. Hormon F powoduje stan uniesienia, wzniosłości, podobnie jak amfetamina, ale bez destrukcyjnych skutków ubocznych charakterystycznych dla długotrwałego zażywania amfetaminy. Na tym polega wyższość naturalnej, boskiej medycyny, że skutki uboczne są wyeliminowane bądź zminimalizowane do stopnia nieszkodliwego!

Spożywanie czekolady bez cukru i bez mleka, napoju kakaowego czy zupy z kakao i owocami poprawia nastrój, wywołuje uczucie zadowolenia, odprężenia, rozjaśnia umysł i zwiększa przepływ energii, usuwa blokady energii, ożywiając na fali jakby lekkiego, trzeźwego rauszu. Aby dobrze udało się prywatne przyjęcie należy na początku serwować kakao i to mocne, dobrze i smacznie przyprawione.

Dawni indiańscy królowie spożywali większą ilość Xocolatl przed udaniem się do haremu, gdyż mikstury z kakao są dobrym afrodyzjakiem, a częste spożywanie produktów prawidłowo przyrządzanego kakao pozwalają zachować erotyczną sprawność do późnej starości. Niewątpliwie, dzieci często popijające Xocolatl nie będą potrzebowały sięgać ani po alkohol, do którego cukrożerstwo uzależnia, ani nie będą potrzebowały wspomagać się marihuaną czy amfetaminą. Wystarczy im kakao dla leczniczych efektów tamtych substancji, a i miłość będą przeżywać w bardziej dojrzały sposób, bez uzależnienia do zakochiwania ciągle w kimś innym.

Xocolatl chroni organizm człowieka przed rakiem, chorobami serca, pobudza układ odpornościowy do właściwej pracy, łagodzi bóle reumatyczne, przeciwdziała depresji, zwiększa siłę koncentracji, leczy biegunki, opóźnia zmiany miażdżycowe, usuwa wyczerpanie nerwowe, leczy anemię, usuwa kłopoty z trawieniem, to tylko kilka dolegliwości, które można leczyć zażywając co dzień napoje czy zupy kakaowe!

Żelazo zawarte w Kakao chroni przed anemią i zmęczeniem, stąd Xocolatl jest dobrym napojem dla pracoholików i ludzi zgorzkniałych w ich depresjach! Picie kakao zwiększa poziom poczucia bezpieczeństwa zmniejszając uciążliwe tendencje do bycia w życiu ofiarą losu i otoczenia.

Ziarno kakaowe zawiera wiele bioaktywnych składników, takich jak polifenole (flawanony, antocyjanidy, flawonole, flawanole izoflawony i flawony), teobrominę, fenyloetyloaminę, anandamidy, fenyloalaninę i tyrozynę. Ziarno kakaowca ma wyższą zawartość flawanoli w porównaniu do innych produktów roślinnych (tab. 1).

Dzięki tak bogatej zawartości tych substancji wykazuje bardzo silne działanie antyoksydacyjne. Badania wykazują, że stężenie dwóch głównych flawanoli (epikatechiny i katechiny) w surowicy krwi wzrasta już w godzinę po spożyciu czekolady.

[mg]Teobromina [mg]

Mleczna czekolada ( 100 g)25160

Ciemna czekolada (100 g)70462

Czarna herbata (200 ml)20-651-4

Kawa instant (200 ml)60<1

Napój typu Cola (330 ml)30ilości śladowe

Czekolada, czy jogurt?
O korzystnym działaniu bakterii kwasu mlekowego zawartych w fermentowanych napojach mlecznych wiadomo od dawna. Mikroflora jelitowa zdrowych ludzi jest bardzo wrażliwa, a jej równowaga może być zaburzona przez niewłaściwą dietę, stres, stany chorobowe jelit czy też niektóre leki (szczególnie antybiotyki). Bakterie jogurtowe oddziałują korzystnie na równowagę mikroflory jelitowej człowieka, wpływają również na poprawę procesów trawienia, a ich regularne spożywanie może poprawić przyswajalność laktozy � cukru mlecznego. Ze względu na te korzystne właściwości żywieniowcy zalecają regularne spożywanie mlecznych napojów fermentowanych.

Ale być może już niedługo będziemy mogli sięgnąć po czekoladę zawierającą te korzystne mikroorganizmy. Naukowcom z Wydziału Biotechnologii i Nauk o Żywności Politechniki Łódzkiej udało się dobrać szczep, który nie tylko przeżywa, ale jest aktywny w czekoladzie przechowywanej nawet w temperaturze pokojowej przez 12 miesięcy. Wyprodukowana przez nich 100 g tabliczka czekolady zawiera tyle żywych kultur bakterii, ile litr jogurtu!

Masło kakaowe to nie tylko dobry produkt do smarowania chleba, ale i bardzo skuteczna maść przyspieszająca gojenie ran. Masło należy wyklarować, czyli przetopić przed zmieszaniem z kakao i sporządzeniem masła czy pasty kakaowej, która nie może zawierać dwucukrów pokroju sacharozy, białego cukru. Kakao zmieszane z popiołem (pyłem) z ogniska to świetny lek przeciwko biegunce, także na inne problemy przewodu pokarmowego.

Olejek kakaowy to doskonały środek kosmetyczny, po którym cera jaśnieje, a skóra zostaje oczyszczona. Masło kakaowe dobre jest także jako odmładzający okład kosmetyczny. Dobrze przyrządzone napoje czy produkty kakaowe, zdrowa bezcukrowa czekolada pomaga myśleć perspektywicznie, szeroko, szybko i błyskotliwie, łagodzi obyczaje i zacieśnia więzy międzyludzkie.

Xocolatl pomaga dziękować, okazywać sympatię, tworzy romantyczny nastrój, wzmaga dobrą jakość stylu życia. Kakao to produkt leczniczy i prozdrowotny, używany i sprawdzony przez pokolenia szamanów indiańskich. Katoliccy zakonnicy dla ukrycia i zniweczenia działania kakao promowali dodawanie cukru, ale takie złe zwyczaje psujące moc tego leku należy wyeliminować, gdyż są szkodliwe i źle o zakonnikach świadczą. Wielu wybitnych europejskich i amerykańskich myślicieli, uczonych i wynalazców to smakosze oryginalnych indiańskich receptur kakaowych, którzy odkryć dokonywali pod wpływem otwarcia czy uwznioślenia myśli powodowanego przez napój bogów, jakim jest Kakao.

W czasie rozstań, życiowych trudnych sytuacji, po śmierci bliskich, w czasie ciężkich chorób, zawsze należy spożywać większe ilości napojów i pokarmów kakaowych, podobnie i w czasie sesji egzaminacyjnych czy innych wysiłków. Kakao z miodem to bardzo dobry napój dla ludzi medytujących i rozmodlonych, aby zachowywali równowagę ducha i właściwy nastrój, oraz aby z powodu ascezy nie podupadli na zdrowiu.

W czasie odwyku narkotykowego podawanie kakao neutralizuje potrzeby nałogowców i bardzo dobrze ich leczy. Atutem Kakao jest fakt, że ilość kofeiny jest taka, że po spożyciu nawet dużej ilości Kakao nie powstaje ciężka choroba zwana kofeinozą, charakterystyczna dla wielu osób pijących czarną kawę. Kofeinoza to zatrucie organizmu kofeiną i podobnymi produktami, które przejawia się takimi objawami jak wymioty, ogólne pobudzenia czy nadpobudliwość, nadwrażliwość na dotyk, szybkie bicie serca, szybki oddech, kłopoty z koordynacją mięśni, drgawki, osłabienie, śpiączka, chroniczne zmęczenie czy syndrom nagłej śmierci z powodów trudnych do ustalenia. Ludzie pijący dużo kawy czarnej niestety często wykańczają i wyniszczają się tak psychicznie jak i fizycznie. Wybór Xocolatl, Kakao to wybór zdrowia i długiego życia, bo pokarm bogów, jakim jest kakao eliminując bardzo wiele chorób, wydatnie przedłuża życie.

Nie ma granic ludzkiej wdzięczności dla dobrego anioła takiego jak Quetzalcoatl, który podarował ludzkości taki bezcenny dar jak ziarno kakaowca, przyniósł rajski krzew z Ogrodu Eden, z wyższego i lepszego świata, gdzie żyjące tam anielskie byty dbają o zdrowie i wybierają to, co dobre.

Przesłanie spożywania pokarmu bogów, picia napoju bogów bez toksycznych i niepotrzebnych domieszek jak biały cukier czy krowie mleko jest jasne dla każdego inteligentnego człowieka, który dba o dobre zdrowie tak swoje jak i swoich dzieci czy rodziny!

Upowszechniaj to orędzie, nie tylko wśród indianistów czy ludzi uduchowionych, którym naturalna, prewencyjna medycyna jest normalnym stylem codziennego życia. Twoje, ludzka istoto życie i zdrowie jest w twoich rękach i w twej zdolności wybierania oraz stosowania tego, co dobre i pożyteczne, choć o kakao leczniczym można dużo więcej powiedzieć! (LM)

NEWSY z dziedziny zdrowia i medycyny dla studentów

Gorzka czekolada zapobiega miażdżycy

Dział: Zdrowe odżywianie, dieta

Gorzka czekolada poprawia funkcjonowanie komórek środbłonka naczyń krwionośnych i płytek krwi u palaczy – donoszą naukowcy na łamach najnowszego numeru pisma “Heart”.Gorzka czekolada, w przeciwieństwie do mlecznej, jest twardsza, ciemniejsza i mniej słodka, gdyż zawiera więcej miazgi kakaowej i tłuszczu kakaowego (nawet ok. 74 proc.).

Dwa lata temu brytyjscy naukowcy odkryli, że pod wpływem czekolady o prawie 20 proc. wzrasta poziom przeciwutleniaczy we krwi. Przeciwutleniacze są związkami, które potrafią wyłapywać i neutralizować wolne rodniki tlenowe w organizmie. W ten sposób chronią komórki przed uszkodzeniem, a nawet śmiercią w wyniku szoku tlenowego.

Grupa naukowców pod kierunkiem dr Roberto Corti ze Szpitala Uniwersyteckiego w Zurichu w Szwajcarii dowodzi, że gorzka czekolada zmniejsza ryzyko miażdżycy i poprawia funkcjonowanie komórek śródbłonka naczyń krwionośnych i płytek krwi u palaczy.

U palaczy komórki śródbłonka naczyń i płytki krwi (komórki odpowiedzialne za krzepnięcie krwi) są stale drażnione, przyczyniając się do zwężania ścian naczyń krwionośnych i w
konsekwencji miażdżycy.

Badania prowadzone były na grupie 20 palaczy. Osoby badane przez 24 godziny przed rozpoczęciem badania miały unikać spożywania produktów zawierających naturalne przeciwutleniacze, czyli m.in. cebuli, jabłek, kapusty czy kakao. Następnie podawano im 40 g gorzkiej czekolady (niecałe pół tabliczki) i za pomocą USG oceniano przepływ krwi w naczyniach krwionośnych.

Okazało się, że po dwóch godzinach od zjedzenia czekolady poprawiał się przepływ krwi w naczyniach krwionośnych, co świadczy o lepszej pracy komórek śródbłonka naczyń, a efekt ten utrzymywał się nawet przez 8 godzin.

Co więcej, czekolada zmniejszała nawet o połowę aktywność płytek krwi, nie dopuszczając do tworzenia się skrzepów. Poziom przeciwutleniaczy we krwi wrastał gwałtownie po dwóch godzinach od spożycia czekolady.

Biała czekolada nie miała żadnego wpływu ani na komórki śródbłonka ani na płytki krwi ani na poziom przeciwutleniaczy.

Wydaje się zatem, że kilka cząstek gorzkiej czekolady dziennie może mieć zbawienny wpływ nie tylko na nasz nastrój (czekolada zwiera dużo magnezu, potrzebnego dla dobrej pracy mózgu i jest smaczna), ale także na nasz układ krążenia.

Źródło: http://mistykabb.wordpress.com/2014/04/07/kakao-napoj-bogow/

„Juicing” (nazwa ta pochodzi od słowa „juice”, czyli sok) polega po prostu na samodzielnym robieniu świeżych soków z surowych owoców i warzyw oraz ich codziennym spożywaniu, nawet po kilka razy dziennie, w celu uzyskania konkretnego efektu zdrowotnego.

Otóż to! Choć koktajle te w większości są po prostu przepyszne, to wcale nie pije się ich tylko dla przyjemności, ale przede wszystkim w celach leczniczych. Specjaliści twierdzą, że istnieją koktajle:

• zwalczające migrenę,
• poprawiające jakość snu,
• przeciwdziałające powstawaniu wyprysków,
• „eliksiry młodości”,
• łagodzące wzdęcia,
• przygotowujące żołądek do obfitego posiłku,
• remineralizujące itd.

Oto przykład takiego prostego koktajlu, który przygotowałem sobie wczoraj wieczorem i okazał się pyszny:

Wycisnąć:

• dwa jabłka i
• jedną dużą łodygę selera naciowego.

Taki koktajl ułatwia odprężenie i poprawia jakość snu, a przy tym jest zaskakująco smaczny.

Jak to działa?

Podam teraz 5 głównych argumentów, które mogą Cię przekonać do samodzielnego przygotowywania soków.

Świeże soki:

1. Ułatwiają przyswajanie składników odżywczych zawartych w surowych warzywach. To ważne, ponieważ większość z nas cierpi na zaburzenia trawienia spowodowane wieloletnimi błędami żywieniowymi. Wyciskając sok z surowych warzyw, zrywamy ich włókna, co ułatwia przyswajanie cennych składników.
2. Warzywne są życiodajnym pokarmem posiadającym wiele zalet. Pomagają błonom śluzowym przewodu pokarmowego stale się regenerować, co sprawia, że doskonale spisują się w przypadku zapalenia okrężnicy, żołądka i jelit lub zapalenia ogólnoustrojowego. Zawieraja wszystkie składniki odżywcze zawarte w warzywach, jednak bez twardego, nierozpuszczalnego błonnika, za to z błonnikiem rozpuszczalnym, który – rozłożony przez nasze bakterie – wzmacnia jelita.
3. Pomagają zwiększyć konsumpcję świeżych warzyw. Wiele osób nie jest w stanie spożyć już 5 zalecanych porcji owoców i warzyw dziennie, tym bardziej, że tak naprawdę powinno ich być 8 do 10, i to właśnie raczej warzyw, a nie owoców. Wypijając szklankę soku, bezpośrednio dostarczamy organizmowi całe dobro z kilku warzyw na raz.
4. Pozwalają zachować różnorodność: wielu z nas często je codziennie te same sałatki i warzywa, co szybko może doprowadzić do przesytu. Tymczasem soki bez trudu możesz robić z warzyw, których na co dzień nie jadasz. Jest to także okazja do odkrycia nowych smaków powstałych w wyniku zaskakujących połączeń, na przykład jabłka i selera naciowego.
5. Są również doskonałym sposobem na rewitalizację organizmu, ponieważ zawierają bardzo wysokie stężenia wartości odżywczych i składników energetycznych.

Które owoce, które warzywa?

Soki owocowe są smaczne, a owocowo-warzywne często jeszcze smaczniejsze dzięki gorzkawemu lub kwaskowatemu posmakowi nadawanemu przez selera, szpinak, liście kapusty…

Jeśli masz nadwagę, nadciśnienie, cukrzycę lub osłabione serce, zdecyduj się na sok z warzyw ekologicznych, zwłaszcza zielonych (raczej nie z owoców, gdyż zawierają dużo cukru).

Zaskakujące jest to, że sok można wycisnąć praktycznie z każdego rodzaju owoców i warzyw, z wyjątkiem bananów i awokado, które dają się jedynie zmiksować.

Są oczywiście soki pomidorowe, z marchwi i z buraków, jednak są one bardzo słodkie.

Za klasyczne hity „juicingu” uchodzą natomiast: liście kapusty wszystkich odmian (białej, czerwonej, zielonej, jarmużu), brokuły, seler, rzepa, ogórki, fenkuł, natka pietruszki, cykoria, cukinia, papryka żółta, czerwona i zielona, groszek, czosnek oraz cebula (ta ostatnia w małych ilościach, ponieważ jest ciężkostrawna).

Można zawsze dodać też odrobinę imbiru bądź sok z cytryny lub z limonki.

Aby było jeszcze smaczniej, śmiało dodaj też kroplę ekstraktu ze stewii, naturalnego słodzika zbliżonego w smaku do lukrecji, który idealnie komponuje się z sokami warzywnymi.

Przekonaj się, że liczba kombinacji jest nieskończona i możesz otrzymać ogromną różnorodność smaków, zwykle bardzo przyjemnych. Wyciskanie własnych soków jest zatem prawdziwą przygodą, wyprawą w świat zapomnianych smaków i wspaniałym, odżywczym prezentem dla organizmu.

Przygotowanie

Jedyny problem z „juicingiem” polega na tym, że wymaga on pewnych przygotowań – aby wydobyć wszystkie dobrodziejstwa z warzyw, potrzebujesz do tego specjalnego sprzętu gospodarstwa domowego.

Takich soków nie da się też konserwować i trzeba je spożyć natychmiast po przygotowaniu, ponieważ szybko się utleniają. Nie można ich zatem robić na przykład raz na miesiąc i spożywać w małych porcjach.

Wiele osób korzysta z popularnych sokowirówek (podstawowe modele kosztują już kilkadziesiąt zł, choć są też modele droższe), jednak ich wadą jest to, że nie wydobywają prawidłowo całego soku z miąższu. Zatem część Twoich owoców i warzyw, zamiast w szklance, ląduje w koszu na śmieci.

Natomiast jedynym urządzeniem, które naprawdę skutecznie wydobywa sok z warzyw, jest wyciskarka.

Wyciskarka to urządzenie zwykle znacznie droższe (jej cena potrafi sięgać nawet do 5000 zł, ale na szczęście bywają też modele cenowo porównywalne z sokowirówkami), jednak pozwala ono uzyskać dużo więcej soku i składników odżywczych. Odpady pozostałe po wyciskaniu są niemal zupełnie suche, a więc nic się nie marnuje. Sok jest natomiast znacznie bardziej klarowny niż przy użyciu sokowirówki, która wychwytuje zdecydowanie mniej błonnika.

Dodatkową zaletą wyciskarki jest to, że pozwala przechować sok przez cały dzień, zapobiegając utlenianiu.

Ważne jednak, by, decydując się na wyciskarkę, wybrać model prosty, szybki w instalacji i łatwy do czyszczenia. W przeciwnym razie szybko się zniechęcisz do wyciskania. Na potrzeby jednej lub dwóch osób w zupełności wystarczy wyciskarka ręczna. Takie modele są również dużo tańsze (od około 200 zł).

Ostatnia wskazówka i do dzieła!

Zacznij od wyciskania soków z warzyw, które regularnie jadasz. Ich smak powinien Ci odpowiadać i raczej nie powinny Ci one zaszkodzić. Gdy pijesz samodzielnie wyciśnięte soki, ważne jest, abyś obserwował swój własny organizm. Zacznij od szklaneczki przy śniadaniu i zwróć uwagę, czy przez cały ranek nie odczujesz żadnych dolegliwości. Jeśli z żołądka dochodzą dziwne odgłosy, może to oznaczać, że nie tolerujesz któregoś z użytych składników. W moim przypadku okazało się na przykład, że nie powinienem przesadzać z sokiem z kapusty, nad czym ubolewam, ponieważ jest przepyszny i ma udowodnione właściwości przeciwnowotworowe.

Przeprowadzone w Polsce w gabinetach lekarzy pierwszego kontaktu badanie z udziałem ponad 40 tysięcy pacjentów wykazało, że na bezsenność cierpi aż 45,4% osób1. Podobnie rzecz się ma we Francji. Zgodnie z danymi francuskiego Instytutu Edukacji Zdrowotnej i Zapobiegania Chorobom (Institut National de Prévention et d’Education pour la Santé), 45% Francuzów uważa, że brakuje im snu i że się nie wysypiają. Więcej niż jedna osoba na osiem w Kanadzie także cierpi na bezsenność2.

A przecież dobry sen to jeden z głównych czynników przyczyniających się do zachowania zdrowia psychicznego i fizycznego.

Zmiana czasu dwa razy do roku wcale nam tego nie ułatwia...

Pocieszające jest to, że bezsenność ma zazwyczaj – poza przypadkami wynikającymi z dolegliwości fizycznych takich jak bezdech  senny, zespół niespokojnych nóg, bóle – podłoże psychologiczne oraz że istnieją  sposoby na poradzenie sobie z nią bez konieczności zażywania leków.

Bezsenność może wiązać się ze śmiertelnym zagrożeniem dla zdrowia

Niestety, skutki bezsenności to nie tylko zmęczenie czy brak motywacji w ciągu dnia. Ma ona znacznie poważniejsze konsekwencje!

Ciągły brak snu uruchamia w organizmie wiele skomplikowanych mechanizmów, których nawet nie zauważasz. Prowadzi do problemów z nauką, absencji w pracy i „obecności tylko ciałem” (ang. presenteeism).

Co gorsza, bezsenność zwiększa w znaczący sposób ryzyko wypadków przy pracy i wypadków drogowych. Zmęczenie podczas prowadzenia pojazdu jest przyczyną od 20% do 25% wypadków drogowych ze skutkiem śmiertelnym, czyli więcej niż w przypadku alkoholu czy nadmiernej prędkości3.

Widzisz więc, jak konieczne jest rozwiązywanie problemów ze snem.

Brak snu przyspiesza starzenie i sprzyja tyciu

Na pewno zauważyłeś, że po ciężkiej nocy na Twojej twarzy odbija się zmęczenie. Zdradzają Cię worki pod oczami i ziemista cera. Wydaje Ci się, że znów przybyło Ci lat. Masz prawo tak się czuć się: brak snu rzeczywiście przyspiesza starzenie.

Liczne czynniki sprawiają także, że jeśli się nie wysypiasz, możesz mieć tendencję do tycia. U podłoża tego zjawiska leży między innymi to, że brak snu obniża poziom hormonów takich jak testosteron, które „spalają” tłuszcze. Inną przyczyną może też być to, że niski poziom energii powoduje, że instynktownie próbujesz podnieść stężenie glukozy we krwi, sięgając po słodycze. Dotyczy to szczególnie Twojego mózgu, który „spala” glukozę potrzebną mu do funkcjonowania i potrzebuje więcej glukozy, aby poradzić sobie z problemami wynikającymi z braku snu. Już samo zbyt długie oczekiwanie na sen stwarza okazję do podjadania, choćby tylko dla zabicia czasu.

Z kolei przejadanie się może prowadzić do cukrzycy i nadciśnienia, które wpływają na stan całego układu krążenia.

Dodatkowo (proszę, wybacz mi ten nawał złych wiadomości) bezsenność prowadzi do zaburzeń psychologicznych takich jak stany lękowe, niepokój czy depresja.

Środki nasenne – niewłaściwe rozwiązanie

Aby budzić się wypoczęty, musisz podczas snu przejść przez wszystkie jego fazy. Tymczasem chemiczne środki nasenne je modyfikują: jedne fazy skracają, a inne wydłużają. Może to prowadzić do problemów z pamięcią, ponieważ zmiana czasu trwania fazy marzeń sennych wiąże się z pogorszeniem zdolności zapamiętywania.

Właśnie dlatego osoby, które stosują środki nasenne, doskonale wiedzą, że pobudka i początek poranka (a czasem i kolejne godziny) są najtrudniejsze. Mózg pracuje na zwolnionych obrotach i czują się wtedy zmęczone, mimo że mają świadomość, że spały dłużej niż zwykle.

Środki nasenne nie pomagają zregenerować się podczas snu i nie jest to ich jedyną wadą. Powodują szybkie uzależnienie, zwłaszcza psychiczne. Zaczynasz sobie wmawiać, że nie umiesz zasnąć, dopóki nie weźmiesz tabletki.

Kolejne skutki uboczne to zawroty głowy i zaburzenia równowagi. Jest to szczególnie niebezpieczne w przypadku osób szczególnie często zażywających tego typu leki, czyli osób starszych, ponieważ przy wstawaniu w nocy mogą się przewrócić i złamać kości.

Co robić, jeśli już zażywasz leki nasenne?

Nie odstawiaj leków nasennych z dnia na dzień, lecz przez dwa do czterech tygodni (zależnie od tego, jak długo je stosujesz) stopniowo zmniejszaj ich dawkę.

Możesz to zrobić zgodnie z zaleceniami prowadzonymi przez dr. Erica Mullensa (opisał je w swojej książce Apprendre à dormir: leçons de sommeil).

Przez kilka pierwszych nocy nie bierz żadnych leków nasennych.

Następnie zacznij zażywać je ponownie, ale w mniejszej (na przykład o połowę) dawce.

Później znowu przez kilka nocy nie bierz leków i ponownie zmniejsz ich dawkę, aż do całkowitego odstawienia.

Przeprowadzone eksperymenty wykazały, że z czasem jakość snu poprawia się do tego stopnia, że ludzie śpią lepiej niż wtedy, gdy brali leki nasenne. Jednakże, aby to osiągnąć, trzeba było zastosować dodatkowe techniki. Oto kilka z nich.

Sposób 1

Wieczorne notatki i kontrola rytmu pracy serca

Zrelaksuj się przed pójściem spać: osoby, które mają problemy z zasypianiem albo wstają w środku nocy, zazwyczaj mają za dużo spraw na głowie. Aby uwolnić się od natłoku myśli, warto najpierw usiąść i spisać na kartce wszystkie swoje problemy i troski: pilne rzeczy do zrobienia następnego dnia, powody do smutku i niepokoju.

Po napisaniu połóż się od razu do łóżka i zastosuj kontrolę rytmu pracy serca, która pomoże Ci uzyskać wewnętrzny spokój. Ćwiczenia te są niezwykle łatwe. Opisuje je w swoich książkach dr David Servan-Schreiber:

Połóż się na łóżku i zgaś światło, tak jak przed pójściem spać. Wdychaj powietrze przez nos przez kilka sekund, a następnie wydychaj je – również przez nos – przez kolejne kilka sekund. Oddychaj przeponą, Twoja klatka piersiowa powinna pozostać nieruchoma.

Stopniowo spowalniaj częstotliwość oddechów, przedłużając fazy wdechu i wydechu. Szybko zapomnisz o problemach i zrelaksujesz się.

Aby wzmocnić ten efekt, zwizualizuj każdą część swojego ciała, od małego palca u stopy po czubek głowy. Wyobraź sobie, że każda z nich po kolei zapada w głęboki sen. Najprawdopodobniej zrelaksujesz się i zaśniesz, zanim ukończysz to ćwiczenie...

Aby dowiedzieć się więcej o kontroli rytmu pracy serca i nauczyć się ją stosować oraz wdychać i wydychać powietrze w odpowiedni sposób, możesz obejrzeć filmik znajdujący się pod tym adresem: http://www.youtube.com/watch?v=22deFxgJF4Q

Dr David O’Hare, jeden ze współpracowników dr. Davida Servana-Schreibera, napisał również książkę pt. „Cohérence cardiaque 365”, z której także można się dowiedzieć, jak radzić sobie ze stresem w ciągu dnia.

Sposób 2

Tradycyjne techniki

Jeśli już próbowałeś kontroli rytmu serca i nic się nie zmieniło, możesz rozważyć bardziej zaawansowane techniki relaksacyjne takie jak joga i ćwiczyć pod kierunkiem instruktora. Joga to starożytna technika, która jest niezwykle interesująca ze względów zdrowotnych. Medytacja, spokojne ruchy i wizualizacja pomagają odzyskać nie tylko wewnętrzny spokój, który pomaga nam przygotować się do zaśnięcia, ale także poprawić wiele innych aspektów naszej psychiki (koncentrację, pamięć, zdolność do skupiania uwagi i wiarę w siebie).

Sposób 3

Prosty, niedrogi i skuteczny gadżet

Na rynku francuskim dostępne jest proste urządzenie zwane Nightwave4, które również może pomóc zasnąć i poprawić jakość snu. Urządzenie to stawia się przy łóżku przed pójściem spać. Emituje ono niebieskie światło o zmieniającym się natężeniu. Pomaga ono oddychać we właściwym tempie i po pewnym czasie pogrążyć się we śnie. Pulsowanie światła i jego intensywność stopniowo zmniejszają się, co również pomaga zasnąć.

Sposób 4

Niezbędne olejki eteryczne

Olejek lawendowy  jest doskonałym środkiem pomagającym uspokoić się i zasnąć. Poza tym ma też wiele innych zalet.

Kilkoma kroplami olejku skrop poduszkę lub włóż do niej kilka gałązek lawendy.

Możesz także rozpylać za pomocą nawilżacza z zimną wodą w pomieszczeniu następującą mieszankę: 20 kropli olejku eterycznego ze słodkich pomarańczy (Citrus sinensis L.) i 10 kropli olejku z drzewa różanego (Aniba rosaeodora)5. Aromaty ukoją Cię i pomogą zapomnieć o zmartwieniach.

Nie zaleca się wdychania olejków eterycznych przez dłużej niż godzinę, ponieważ podczas jednego z badań wykazano, że może to powodować skutek odwrotny do zamierzonego.

Sposób 5

Jak się budzić?

Jednym z ważnych, ale często ignorowanych (w tym przez największych specjalistów zajmujących się zaburzeniami snu) problemów ze snem jest błędne mniemanie, że po przebudzeniu zostają one za nami. Nic bardziej mylnego. Aby być wypoczętym, należy się odpowiednio wysypiać, jednakże, aby dobrze rozpocząć dzień, równie ważny jest sam moment, w którym się budzisz.

Chodzi o ty, by budzić się w odpowiedniej fazie snu, czyli inaczej mówiąc – podczas naturalnej fazy snu lekkiego. To w tej właśnie fazie poruszasz się lub obracasz z boku na bok w nocy, lecz nie pamiętasz o tym rano, gdyż faza ta jest niezwykle krótka. Rzadko się zdarza, że budzik dzwoni właśnie o tej porze, więc Twoje poranki zazwyczaj są bardzo trudne. Wstajesz w złym humorze i masz ochotę natychmiast wrócić do łóżka. Wtedy właśnie mówisz, że „wstałeś lewą nogą”.

Dlatego też genialni naukowcy wymyślili rodzaj zegarka zwanego SleepTracker6, który rejestruje ruchy ciała podczas snu. Działa on dzięki urządzeniu zwanym „przyspieszeniomierzem”, które jest w stanie zarejestrować ruch i przemieszczanie się. Wystarczy założyć go na rękę, podać godzinę pobudki oraz tak zwany margines czasu pobudki (10, 20 lub 30 min.). Margines ten pozwoli na znalezienie przez zegarek najlepszego dla Ciebie momentu na pobudkę (okresu, w którym będziesz w fazie lekkiego snu).

Przykład: Chcesz wstać najpóźniej o 7 rano. Nastawiasz zatem alarm na 7.00 i wybierasz margines czasu, np. 20 min. W tym scenariuszu budzik zacznie dzwonić między 6:40 a 7.00. Dzięki temu obudzisz się wypoczęty i gotowy na kolejny dzień.

Warto dodać, że zegarek ten otrzymał nagrodę Instytutu Badań nad Stresem7.

Aby jeszcze bardziej się zrelaksować, możesz też spośród wielu różnych technik spróbować na przykład masażu.

Dodam jeszcze tylko, że dzisiejsze porady przygotowałem we współpracy z Xavierem Kernem – biotechnologiem i pasjonatem naturopatii, który na swojej stronie: www.whitneycrossroads.com propaguje dbanie o zdrowie i dobre samopoczucie za pomocą naturalnych metod.

Źródła:
(1) http://www.fozik.pl/artykuly/z-bezsennoscia-u-lekarza/843
(2), (3) Fragment Passeport Santé http://www.passeportsante.net/fr/Maux/Problemes/Fiche.aspx?doc=insomnie_pm (data dostępu: 26 października 2011 r.)
(4) Więcej informacji na temat Nightwave: http://www.nightwave.eu/ (data dostępu: 25 października 2011 r.). Urządzenie można zamówić też przez Internet, np. przez www.amazon.co.uk
(5) Cytat z książki Guillauma Géraulta „Le petit livre des Huiles Essentielles: retrouver le sommeil”.
(6) Więcej informacji na temat urządzenia Sleeptracker na stronie: www.sleeptracker.fr (data dostępu: 25 października 2011 roku) oraz na stronie w jęz. polskim: www.sleep-tracker.pl
(7) Raport Instytutu Badań nad Stresem dotyczący urządzenia Sleeptracker: http://www.gestiondustress.net/index.php?p=label (data dostępu: 25 października 2011 roku).
Więcej informacji statystycznych (w jęz. ang.): http://www.sleepmedinc.com
Więcej informacji dotyczących kontroli rytmu serca na stronie: http://www.whitneycrossroads.com/apps/blog/show/9616329- la-coherence-cardiaque-une-tres-bonne-facon-de-lutter-contre-le-stress-l-anxiete-et-ameliorer-son-systeme-immunitaire

Kartele farmaceutyczne spod znaku ludobójczej IG Farben zaczynają odnotowywać poważne straty, a inżynierowie społeczni obawiają się, że ich plany depopulacji globu mogą stanąć pod znakiem zapytania. Żeby ratować budżet podjęto z jednej strony wielką kampanię reklamową przekonującą do szczepień, a z drugiej ośmieszającą nieszczepiących.

Czy możliwe jest zupełne wyeliminowanie chorób? I czy szczepienia mogą w tym pomóc?

Życie to ryzyko. Życie bywa brutalne. W życiu nikt nikomu nie zagwarantuje 100% bezpieczeństwa. Możesz urodzić się z wadą genetyczną, zachorować, wpaść pod samochód, stracić pracę, zbankrutować lub może ci na głowę spaść przysłowiowa cegła z dachu. Nikt na to nie wynalazł szczepionki i na pewno nie wynajdzie. Dlaczego więc zdrowie miałoby być wyjątkiem od reguły w tym pełnym nieprzewidzianych sytuacji świecie?

Czy jest sens w poddawaniu zdrowych ludzi ryzykownym zabiegom medycznym?

Przyjrzyjmy się stosowanej przez propagatorów szczepień demagogicznej i kłamliwej argumentacji.

Szczepionki typu 6w1 są bardzo niebezpieczne, więc będę je podawać pojedynczo i / lub szczepić wybiórczo.

Nie można być trochę w ciąży, a jajeczko nie może być częściowo nieświeże.

Tak samo jest ze szczepieniem: dziecko albo jest, albo nie jest zaszczepione. Szczepienie pojedynczymi szczepionkami lub tylko wybranymi to też szczepienie. Różnica jest jedynie taka, że tę samą dawkę toksyn podaje się w odstępach czasowych, co być może nieco ułatwia organizmowi walkę z nimi.

Niemowlęciu, a nawet wcześniakowi, który ma niedojrzały system immunologiczny i niewytworzoną barierę krew-mózg wstrzykuje się bezpośrednio do krwiobiegu rtęć, aluminium, bakterie i wirusy, kurze białko, zwierzęce DNA i białko, tkanki abortowanych płodów, adiuwanty (skwalen), formaldehyd i mnóstwo innych toksyn, którymi zostaje na zawsze zatrute. Rtęć w szczepionkach (Tiomersal) niszczy neurony – bezpowrotnie! Gdyby podano te toksyny doustnie, organizm miałby szansę obronić się, przynajmniej częściowo, przed zatruciem, bo największy i najwydajniejszy układ odpornościowy znajduje się w przewodzie pokarmowym. Nawet rtęć, chociaż to jedna z najgroźniejszych trucizn, podana doustnie, (zazwyczaj) nie truje. Ale podana w zastrzyku bezpośrednio do krwiobiegu staje się śmiertelnym zagrożeniem.

Zaszczepić zawsze można, ale odszczepić się nie da.

Nie ma nic lepszego i tańszego niż szczepienia

Nieszczepienie jest za darmo, a szczepienie jest za pieniądze – co jest tańsze? Wprawdzie zgłaszając się na szczepienie nie płacisz za nie z własnej kieszeni, ale i tak płacisz, bo te pieniądze zostały od ciebie pobrane wcześniej, w postaci podatków i ubezpieczeń zdrowotnych. Nikt cię nie pytał, czy chcesz sponsorować program szczepień czy może wolisz zasilić program eutanazji staruszków.

Dbanie o odporność dziecka nie jest drogie – wystarczy je zdrowo odżywiać (dużo świeżych, ekologicznych warzyw i owoców), dbać o czystość i higienę osobistą i w jego otoczeniu (dużo mydła i ciepłej wody do mycia rąk) i zapewnić mu ruch na świeżym powietrzu. I tak karmisz dziecko, kąpiesz je, pierzesz jego rzeczy i spacerujesz z nim – jak widzisz, nie musisz wiele dopłacać do tego, co i tak robisz na co dzień. Zdrowe dziecko nic nie kosztuje. Zaszczepione zachoruje niemal na pewno, a wtedy zrozumiesz, że szczepienie nie jest najtańszym sposobem dbania o zdrowie. Leki na astmę, zapalenie jelit lub wątroby, autyzm, cukrzycę i raka mogą zrujnować budżet nawet zamożnych rodziców. Jak mówi przysłowie „lepsze jest wrogiem dobrego”. Lepiej więc nie „leczyć” zdrowego, bo zamiast pomóc możemy zaszkodzić.

Szczepienia doprowadziły do wyeliminowania chorób i zmniejszenia śmiertelności

Jasne, nasi w ogóle nieszczepieni pradziadkowie i dziadkowie oraz ich rówieśnicy wymarli w dzieciństwie na choroby wieku dziecięcego, więc nas nie ma – widzicie tę manipulację?

To oklepane kłamstwo powoli przestaje działać na kogokolwiek. Choroby i spowodowana przez nie śmiertelność ostro spadały na długo przed tym, zanim wprowadzono szczepienia. Dzieci chorują nie dlatego, że są niezaszczepione, lecz dlatego, że są (przede wszystkim) niedożywione, zmarznięte i pozbawione dostępu do czystej wody. Zanik chorób został spowodowany przez likwidację głodu, poprawę warunków mieszkaniowych i higienę (wodociągi, kanalizacja, ciepła woda i mydło). A kiedy to nastąpiło… wprowadzono szczepienia. Trochę za późno, ale propaganda pro-szczepionkowa mówi co innego.

Jeśli nie wiadomo o co chodzi, to wiadomo, że chodzi o pieniądze.

Zapanowała głupia i niebezpieczna moda na nieszczepienie (foch)

Od czasów Adama i Ewy ludzkość nie znała i nie stosowała szczepień. Nieszczepienie jest stanem naturalnym i normalnym.

A potem pojawiła się MODA na szczepienie.

To szczepienie jest nową modą, a nie nieszczepienie!

Widzicie, jak wami manipulują?

Ceną każdego zabiegu medycznego, również szczepienia, może być śmierć lub kalectwo

Tak, to jest święta prawda!

Pomyśl przez chwilę, drogi czytelniku: masz przed sobą idealnie i pod każdym względem zdrowe i znakomicie rozwijające się dziecko. Czy zdrowo myślący rodzic podda to dziecko jakimkolwiek zabiegom medycznym, których ceną może być śmierć lub kalectwo?

Czy widzisz kretynizm tej sytuacji i argumentacji naganiaczy do szczepień?

Nie leczy się zdrowych, lecz chorych. Kiedyś lekarze składali przysięgę Hipokratesa i ślubowali „przede wszystkim NIE SZKODZIĆ”. Gdzie podziała się ta jakże słuszna zasada?

Dlaczego można zdrowym dzieciom podawać leki, które szkodzą, a nawet zabijają i nikogo to nie oburza?

Nieszczepienie wynika z zaniedbania

Wręcz przeciwnie, tylko ludzie ciemni i bezmyślni wykonują bezrefleksyjnie każde polecenie władzy. Ludzie myślący zawsze bezkompromisowo dążą do prawdy, czytają opracowania, zadają dociekliwe pytania i samodzielnie rozumują. Tacy ludzie są bardzo świadomi zagrożeń ze strony szczepień i rezygnują z nich w pełni świadomie. Wiedzą, że odporność można zwiększać w sposób bezpieczny i naturalny. Nieszczepiący rodzice są ludźmi wykształconymi i zamożnymi, to elita tego świata.

Decyzję o rezygnacji ze szczepienia należy podjąć dopiero po konsultacji z lekarzem

A co, jeśli to nie jest „konsultacja”, lecz apodyktyczny nakaz natychmiastowego poddania dziecka szczepieniom pod groźbą ukarania rodziców wysoką grzywną lub straszenie oddaniem dziecka do rodziny zastępczej pod pretekstem, że rodzice mu szkodzą?

A co, jeśli lekarz za wysoką wyszczepialność dostaje dużą premię od firm farmaceutycznych?

A co, jeśli lekarz musi płacić wysokie kary za niską wyszczepialność lub boi się utraty pracy z tego powodu?

Czy to jest wiarygodny doradca?

I najważniejsze: lekarze mówią pacjentom to, czego nauczyli się na studiach, a uczelnie medyczne są sponsorowane przez Big Pharma – widzisz ten konflikt interesów? Większość lekarzy to zwykli dilerzy prochów i szczepionek, a nie uzdrowiciele.

Rzetelna konsultacja polega na tym, że przedstawia się obiektywne i prawdziwe informacje o zaletach i wadach szczepień. Niestety, mało który lekarz uczciwie poinformuje rodzica, że szczepionka może spowodować ciężkie skutki uboczne, ze śmiercią włącznie. Jest to o tyle dziwne, że jest to wyraźnie wydrukowane na ulotce dołączonej do szczepionki – wystarczy ją tylko głośno przeczytać.

Z powodu uchylania się od szczepień choroby zakaźne zaczynają wracać!

To jest oczywiście nieprawda, bo po pierwsze szczepienia nie wyeliminowały chorób (wciąż wybuchają ogromne epidemie, co ciekawe, chorują prawidłowo zaszczepieni!), a po drugie głupotą jest zamieniać świnkę, koklusz, ospę wietrzną czy nawet odrę na astmę, autyzm, raka, cukrzycę czy marskość wątroby. Ta kuracja jest gorsza niż choroba. Gdyby choroby zakaźne zabijały, nasi dziadkowie wymarliby w erze przedszczepionkowej, a nas by nie było. To raczej nam grozi wymarcie – takiej epidemii nowotworów u dzieci i dorosłych świat nie widział! Wszystko to załatwiliśmy sobie zadając gwałt Naturze.

Są osoby, które nie mogą się zaszczepić z powodu chorób chronicznych, więc my musimy się szczepić, żeby je chronić.

Ta argumentacja jest po prostu chora. Dlaczego cała ludzkość ma się narażać na śmierć lub kalectwo z powodu problemów jednej osoby, która miała pecha? Poza tym szczepienia nie tylko nie są skuteczne, ale osoby zaszczepione przez wiele tygodni po szczepieniu wydalają groźne wirusy i bakterie. To zaszczepieni stanowią zagrożenie dla nieszczepionych, a nie odwrotnie!

Odczyny po szczepieniach są monitorowane i skrupulatnie odnotowywane. W ubiegłym roku był jeden czy dwa takie przypadki w całym kraju.

Na całym świecie stosowane są te same szczepionki, które stosuje się i w Polsce. Wszystkie kraje odnotowują liczne i groźne odczyny poszczepienne, w tym również zgony i wypłacają wysokie odszkodowania, a Polska jest jedynym krajem, w którym takie rzeczy się nie zdarzają. To zastanawiające: czy polskie dzieci są pancerne i nie poddają się NOP-om, czy może raczej polscy lekarze są tak skutecznie zastraszeni przez władze sanitarne, że żaden nie ma odwagi zgłosić NOP? Jak dla mnie to drugie wyjaśnienie jest bardziej logiczne i prawdopodobne.

Przerażają mnie ci antyszczepionkowi fanatycy!

Fanatyk to ktoś, kto siłą, np. przepisami prawa i grzywnami, narzuca innym swoje przekonania. To oczywiste, że fanatykami są zwolennicy szczepień, bo to oni wprowadzają szczepionkowy terror, zastraszają, wyśmiewają, a nawet grożą odbieraniem dzieci tym, którzy ośmielają się mieć inne poglądy na temat odporności.

Tzw. „antyszczepionkowcy” nikogo do niczego nie zmuszają, jedynie domagają się PRAWA WYBORU.

Jeśli ktoś chce szczepić, to niech szczepi, jego prawo i wybór.

Niezaszczepieni rozsiewają wokół groźne bakterie i wirusy, więc stanowią poważne zagrożenie dla zaszczepionych.

Takimi argumentami chętnie posługują się osoby szczepione, ponieważ mają uszkodzone rtęcią mózgi i nie potrafią logicznie rozumować. Szczepią się, bo wierzą, że szczepienia chronią przed zachorowaniem, ale jednocześnie boją się zarażenia przez chorych. Nie widzą rażącej sprzeczności w tym, co same głoszą: skoro szczepienia chronią przed zachorowaniem, to zaszczepionym nie grozi zarażenie się. A jeśli jednak grozi, to znaczy, że szczepienia są nieskuteczne! Jest to logiczne i proste jak konstrukcja cepa. Po co więc się szczepić, skoro i tak można się zarazić?

Jakim prawem zabiera pani głos w sprawie szczepień, skoro nie ma pani stosownego wykształcenia?

„Stosowne wykształcenie” jest straszakiem na tych, których wykształcenie rzekomo nie jest „stosowne”. Skoro jednak ktoś był w stanie zdobyć to „stosowne” wykształcenie, to znaczy, że ktoś inny również jest w stanie powtórzyć jego wyczyn. Świat zna wielu samouków wiedzących więcej od niejednego fachowca. Czytanie opracowań naukowych, statystyk i metaanaliz nie przekracza zdolności umysłowych przeciętnie inteligentnej i chętnej do zdobywania wiedzy osoby. Każdy, kto nie jest upośledzony umysłowo jest w stanie zrozumieć proste dane statystyczne i przeanalizować dowody naukowe. W sytuacji, gdy chodzi o dobro naszych najbliższych mamy nie tylko prawo, ale wręcz obowiązek poznać prawdę, bo od tego zależy zdrowie, a nawet życie naszych dzieci. Kto postępuje inaczej jest po prostu nieodpowiedzialny i lekkomyślny. Ślepa wiara w autorytety niejednego doprowadziła do niewłaściwego rozporządzenia własnym majątkiem, do poważnych błędów dotyczących zdrowia i do różnych innych nieszczęść. Zanim posłuchasz rad autorytetu dowiedz się, kto mu płaci i czy nie zachodzi konflikt interesów między jego obiektywizmem a żądzą zarobku.

Między zachorowaniami na autyzm, NOP-ami, astmą itp. a szczepieniami zachodzi przypadkowa korelacja

To jest argument, z którym wyjątkowo trudno polemizować. Wakcynolodzy kochają ten nienaukowy wykręt, bo to pozwala im uniknąć wszelkiej odpowiedzialności za to, co robią naszym dzieciom. Jeśli dziecko zaraz po szczepieniu zapada w stan „nieobecności” lub zapada na sepsę to dla każdego świadka tego wydarzenia jest oczywiste, że przyczyną zachorowania jest szczepienie. Ale jeśli lekarz, a zwłaszcza profesor powie, że korelacja jest czysto przypadkowa ofiara zostaje znokautowana takim brakiem rzeczowości i pozbawiona możliwości dochodzenia swoich praw. Jedyną radą na to jest ustalenie kto płaci autorytetowi, dla kogo on pracuje i czym mu grozi orzeczenie zależności między szczepieniem a chorobą.

Przyczyną epidemii autyzmu są geny

Geny są świetnym pretekstem do uniknięcia odpowiedzialności za czyny lekarza. To nie lekarz jest winien, lecz ty rodzicu, bo przekazałeś swojemu dziecku wadliwe geny. Bij się w piersi i nie zawracaj głowy wrodzonymi defektami swojego dziecka.

A ja powiem inaczej: jeśli to rzeczywiście geny, to wina lekarza jest ewidentna, bo nie przeprowadził niezbędnych badań genetycznych przed szczepieniem, czym przyczynił się do ujawnienia się utajnionej choroby.

I znowu zalecam małe ćwiczenie z logiki: geny dziedziczymy po naszych przodkach, oni mieli takie same geny jak my, więc jeśli to geny, to nasi przodkowie też powinni być chorzy. A nie byli!

Odnotowujemy więcej przypadków autyzmu tylko z powodu lepszej diagnostyki

Autyzmu nie da się przeoczyć, bo autystyczne dziecko tak bardzo odbiega od normy, że rzuca się to w oczy każdego, kto ma z nim styczność. Autystyczne dziecko albo jest nieobecne i nie nawiązuje kontaktu z otoczeniem, albo ma ataki złego zachowania, krzyczy, rzuca się na podłogę, demoluje mieszkanie i nie daje się opanować. To naprawdę nie wymaga profesjonalnej diagnozy. Rodzice i dziadkowie sami wiedzą, że z dzieckiem jest coś nie tak i prowadzą je do lekarza, a ten diagnozuje autyzm.

Wszystkie leki, a zwłaszcza szczepionki, są skrupulatnie badane w laboratoriach zanim zostaną dopuszczone do użytku

Są badane, ale wyłącznie przez samych producentów lub przez naukowców sponsorowanych przez Big Pharma. Zachodzi tu oczywisty konflikt interesów. Wielkiej Farmy nie obchodzi bezpieczeństwo pacjentów. To są kapitaliści, których jedynym celem jest szybkie wypuszczenie szczepionki na rynek i zarabianie wielkich pieniędzy. Ani leki ani szczepionki nie są bezpieczne, na co najlepszym dowodem jest fakt, że z wielką regularnością są one wycofywane z rynku, a firmy farmaceutyczne płacą miliardowe odszkodowania za kalectwo i śmierć tysięcy ludzi. W Polsce mieliśmy skandale z wpisywaniem leków na listę refundowaną i szczepionek na listę zalecanych – za łapówkę dla ministra, doradcy lub wysoko postawionego urzędnika. To nie są uczciwe praktyki. Rodzice powinni zdawać sobie sprawę z tego, jak bardzo ryzykują naiwnie ufając instytucjom państwowym, mającym czuwać nad bezpieczeństwem ich dzieci.

I na zakończenie: ostateczny argument, który przekonał mnie, że szczepienia są rakotwórcze. Oto wypowiedź (sprzed kilku lat) lekarza weterynarii w Radio TOK FM:

Dawniej koty i psy szczepiliśmy w łopatkę. Dziś już tego nie zalecamy. Obecnie szczepi się w łapkę, bo jeśli w miejscu wstrzykiwania szczepionek rozwinie się nowotwór, to operacyjne usunięcie łopatki wraz z nowotworem powoduje ogromne kalectwo zwierzęcia. Amputacja łapy jest mniejszym złem, bo bez łapy zwierzak może zachować względną sprawność.

Obecnie, jak się dowiedziałam, wybrano jeszcze mniejsze zło: szczepienie w ogon. Bez ogona jest jeszcze łatwiej niż bez łapy.

Moje koty są nieszczepione! Mają takie ładne ogony, zwłaszcza pół-perski Rudolf, szkoda by było, gdyby rak je zniszczył

źródło:

http://astromaria.wordpress.com/

dodam jeszcze komentarz Mukiego na temat szczepień :

"...

"Stworzono nowy zawód - lekarz, który jest przedstawicielem wielu firm farmaceutycznych" Obejrzyjcie i skomentujcie.
Kim jest #lekarz a kim powinien być ?
Dlaczego lekarzy nie uczą, że JEDZENIE ma ZNACZENIE?
Dlaczego lekarzy nie uczą o roli wysokich dawek składników odżywczych?
Gdy zaczniemy zadawać pytania - nie ma końca...

http://tvnplayer.pl/programy-online/superwizjer-odcinki,337/odcinek-995,rynek-farmaceutyczny-i-jego-tajemnice,S00E995,22949,ogladaj.html

http://uwaga.tvn.pl/64981,wideo,427430,gra_o_pieniadze_chorego,gra_o_pieniadze_chorego,reportaz.html

W ludzkiej czaszce ma swój początek aż dwanaście par nerwów (pozostałe wychodzą z rdzenia kręgowego).

Przede wszystkim odpowiadają one za to, co dzieje się z twarzą i szyją, ale dziesiąty nerw czaszkowy sięga dużo dalej. Jest to tak zwany nerw błędny, który ma znacznie większy wpływ na Twoje ciało i umysł niż mógłbyś przypuszczać.

Odprężające nerwy

Funkcje nerwowe, które pomagają ciału się rozluźnić i spowolnić rytm, nazywane są w  nomenklaturze medycznej układem przywspółczulnym, w odróżnieniu od układu współczulnego, który z kolei przygotowuje organizm do aktywności fizycznej lub intelektualnej.

Działa to w następujący sposób: Twoje ciało odczuwa czasem potrzebę natychmiastowej ucieczki lub obrony. W takich sytuacjach krew odpływa z organów pełniących funkcje, które nie są w danym momencie niezbędne do przetrwania, np. z żołądka, i przepływa do pracujących na pełnych obrotach serca, mięśni i mózgu.

Reakcją tą steruje układ współczulny. Uwalnia on do organizmu substancję chemiczną aktywującą nerwy współczulne (tzw. neuroprzekaźnik): adrenalinę.

Im wyższy poziom adrenaliny, tym bardziej jesteś czujny i gotowy do działania.

Gdy mija zagrożenie lub ustaje wysiłek i na nowo zostają podjęte normalne funkcje organizmu, ponownie uruchamia się układ przywspółczulny. Uspokaja on pracę serca, spowalnia oddychanie, z powrotem przekierowuje krew do układu trawiennego. Nerwy układu przywspółczulnego aktywuje inna substancja chemiczna (neuroprzekaźnik): acetylocholina.

Głównym nerwem układu przywspółczulnego jest wspomniany przeze mnie wcześniej nerw błędny. Umożliwia on rozluźnienie ciała, spowalnia rytm serca, reguluje funkcje trawienne i sen.

Gdy nerw błędny jest nadmiernie pobudzony, rozluźniamy się do tego stopnia, że nawet możemy zemdleć. Jest to tak zwane omdlenie wazowagalne, czyli zwykła – na ogół niegroźna utrata przytomności.

Nie wdając się jednak w dalsze rozważania o tak rzadkich skutkach pobudzenia nerwu błędnego, spróbuję Ci za chwilę pokazać, że jego rozsądna stymulacja może przynieść wiele korzyści.

Coś więcej niż odprężenie

A zatem nerw błędny pomaga odprężyć się po wysiłku, poprawia trawienie, a nawet ułatwia sen.

Jednak jego działanie na tym się nie kończy.

Ze względu na to, że 80% komórek układu odpornościowego znajduje się w jelitach, pobudzanie nerwu błędnego poprawia Twoje funkcje immunologiczne i działa przeciwzapalnie.

Stymulacja nerwu błędnego wspomaga również odchudzanie, ponieważ daje uczucie sytości, zmniejszając tym samym pokusę sięgania po jedzenie w poszukiwaniu przyjemności, pocieszenia czy sposobu na stres lub niepokój.

Doświadczalnie wykazano wreszcie – choć naukowcy nie potrafią jeszcze tego dokładnie wyjaśnić – że sztuczne pobudzanie nerwu błędnego pomaga wychodzić z depresji osobom, które nie zareagowały na inne formy leczenia.

Ale uwaga: sztuczna stymulacja nerwu błędnego, czyli na przykład wszczepienie rozrusznika serca, powoduje również poważne działania niepożądane i należy tego unikać1.

Jak stymulować nerw błędny w sposób naturalny?

Standardowo stymulacja nerwu błędnego polega na zabiegu chirurgicznym i wszczepieniu urządzenia przypominającego rozrusznik serca. Chociaż jest to skuteczne, jednak wiąże się z ryzykiem, dlatego lepiej pobudzać nerw błędny bez ingerencji chirurgicznej.

Lekarze znają wiele tak zwanych manewrów wagalnych, czyli czynności pobudzających nerw błędny, które stosuje się u pacjentów z przyspieszoną akcją serca (tachykardią) lub nadciśnieniem. Do czynności tych należą:

• wstrzymanie oddechu,
• położenie na twarzy mokrego i zimnego kompresu,
• silne uciśnięcie oczu (ucisk na gałki oczne),
• wypicie duszkiem szklanki zimnej wody,
• położenie się na pochyłej powierzchni głową w dół (pozycja Trendelenburga),
• napięcie mięśni brzucha jakbyśmy mieli otrzymać w niego cios.

Najlepszym sposobem na pobudzenie nerwu błędnego, jednocześnie utleniającym krew, są długie i głębokie wdechy z wydęciem brzucha.

Taki nawyk może Ci także pomóc oprzeć się pokusie, gdy nachodzi Cię wilczy apetyt.

Źródła

1. http://bjp.rcpsych.org/content/189/3/282.full

Jeśli tak, to prawdopodobnie cierpisz na achlorhydrię, czyli bezkwaśność, problem spowodowany brakiem kwasu solnego w soku żołądkowym.

Kwas solny w żołądku nie jest szkodliwy

Żołądek wydziela dziennie od 1,5 do 3,5 litrów soku żołądkowego o silnym odczynie kwaśnym z pH od 1 do 3. Kwaśny odczyn soku spowodowany jest obecnością kwasu solnego. Za jego wytwarzanie odpowiedzialne są komórki okładzinowe żołądka, które potrafią „przepompować protony”, czyli jony wodorowe, do światła żołądka. Sok żołądkowy to nic innego jak skoncentrowane jony wodorowe i enzymy trawienne (ponieważ nie jest to wykład z chemii, zachęcam zainteresowanych tym zagadnieniem Czytelników do poszukania dodatkowych informacji w Internecie).

Sok żołądkowy jest niezbędny do:

• trawienia białek,
• dezynfekcji żołądka i zabijania bakterii i drożdży, które przedostają się do żołądka z pokarmem,
• właściwego opróżniania żołądka,
• wchłaniania wielu makroelementów takich jak wapń i magnez oraz mikroelementów, jak cynk, miedź, żelazo, selen, bor itp.

Kiedy zaczyna brakować kwasu...

Jony wodorowe mają tendencję do opuszczania żołądka, aby wrócić do krwi. Zjawisko to jest zazwyczaj hamowane przez komórki błony śluzowej żołądka, które tworzą zbitą strukturę. Jednakże podczas stanów zapalnych oraz alergii ściana żołądka - pozbawiona ochronnej warstwy śluzu - staje się przepuszczalna dla jonów wodorowych.

Prowadzi to do niewłaściwego trawienia pokarmu. Zaraz po zjedzeniu posiłku, nawet skromnego, odczuwamy przepełnienie żołądka. Zaczynamy cierpieć na różne zaburzenia jelitowe takie jak wzdęcia, biegunka, zaparcia czy na brzydki zapach z ust itp. W stolcu często pojawiają się niestrawione resztki jedzenia.

Jednak najpoważniejszym skutkiem bezkwaśności jest to, że nie jesteśmy w stanie przyswajać wielu składników odżywczych. Mogą więc wystąpić ich niedobory, co z kolei wywołuje skurcze i bóle nóg, ale nie tylko.

Rozwiąż ten problem i zmień swoją przyszłość

Nocne skurcze nóg mogą nie wydawać się niczym groźnym. Jednakże brak kwasu solnego w soku żołądkowym może prowadzić do zaburzeń wchłaniania ponad 20 ważnych składników pokarmowych, w tym aminokwasów potrzebnych do odbudowy komórek, minerałów (z wyjątkiem sodu, potasu i rubidu) i witamin (poza witaminą B12 i B9).

Jeśli nie zajmiesz się tym problemem, znajdziesz się w grupie podwyższonego ryzyka zachorowania na wiele chorób związanych z niedożywieniem, w tym na osteoporozę. Ryzykujesz także namnażaniem się w żołądku bakterii, co może z kolei powodować nowotwory.

W jaki sposób zwiększyć kwasowość soku żołądkowego?

Achlorhydria jest w dużej mierze spowodowana starzeniem się. Jednak może ona być również powiązana z niedoborem cynku, częstym u osób przeżywających nadmierny stres (stres powoduje wyczerpanie się zapasów cynku). Problem ten dodatkowo nasila zmniejszanie wydzielania soków trawiennych, które jest spowodowane stresem.

Jeśli cierpisz na bezkwaśność, przede wszystkim zwalczaj stres odpowiadającymi Ci metodami: chodząc na spacery, uprawiając lekkie ćwiczenia fizyczne, słuchając muzyki, medytując, ćwicząc jogę czy stosując techniki relaksacyjne.

Po drugie powinieneś zmienić sposób odżywiania. Zrób wszystko, co tylko możliwe, aby poprawić trawienie, złagodzić objawy choroby i zwiększyć przyswajanie składników odżywczych.

Przede wszystkim jedz powoli i staranie gryź jedzenie. Ślina zwiera enzymy trawienne, więc trawienie rozpoczyna się już w Twojej jamie ustnej.

Co pół roku odbywaj wizyty kontrolne u dentysty.

Nie pij zbyt wiele podczas posiłków, aby nie rozrzedzać soku żołądkowego. Szczególnie unikaj napojów mrożonych lub mocno schłodzonych, ponieważ obkurczają żołądek. Nie pij herbaty, kawy, napojów gazowanych i alkoholu, które mają właściwości drażniące.

Co jeść?

Po zastosowaniu pierwszych środków zapobiegawczych można poprawić sytuację, jedząc zakwaszające potrawy, takie jak szczaw, szpinak, rabarbar, śliwki, pomarańcze i surowa cebula. Gotowana cebula ma właściwości alkalizujące (neutralizujące kwasy). Uwaga! Niektóre produkty mimo kwaśnego smaku, wcale nie powodują zakwaszenia organizmu. Do takich produktów należy na przykład... cytryna.

Osoby cierpiące na bezkwaśność powinny natomiast pić ocet jabłkowy.

Ocet jabłkowy można wykorzystać do przeprowadzenia „testu” na czczo dla osób mających dolegliwości dyspeptyczne: jeżeli rzeczywiście cierpisz na niską kwasowość soku żołądkowego, to kilka łyżeczek octu jabłkowego zdecydowanie złagodzi objawy ze strony układu pokarmowego bez negatywnych skutków. Jeśli jednak nie masz achlorhydrii, objawy pogorszą się (nie będzie to jednak miało żadnych negatywnych konsekwencji) i musisz jak najszybciej przestać stosować ocet.

Można także przyjmować wysokie dawki witaminy C (kwasu askorbinowego): od 2 do 5 gramów. Witaminę C można przyjmować razem z suplementami minerałów, które reagują z tą witaminą, przyczyniając się do wydzielania kwasu solnego w żołądku. Pamiętaj, że witamina C w tak dużych dawkach, jest przeciwwskazana u osób z kamicą moczową.

Warto również przyjmować betainę HCL w tabletkach w dawkach od 100 do 500 mg w zależności od wielkości posiłku (czym więcej jesz, tym większą dawkę musisz stosować) i od reakcji na lek.

Suplementy diety

Możesz także zażywać suplementy zawierające enzymy trawienne. Najlepiej zażywać enzymy roślinne, które zawierają dużo enzymów takich jak lipaza, amylaza, glikozydaza, laktaza, maltaza, celulaza, proteaza.

Pod tymi dziwnie brzmiącymi nazwami kryją się enzymy trawiące dane grupy składników odżywczych (z końcówką -aza). Laktaza służy do trawienia laktozy, celulaza – celulozy itd.

Rośliny wspomagające trawienie

Istnieje wiele roślin o właściwościach wspomagających trawienie. Możesz używać ich do przyprawiania potraw albo też zażywać w kapsułkach, możesz pić napary lub wyciągi. Do roślin tych należą: koper włoski, anyż, seler, kminek, mięta pieprzowa, oregano, bazylia, imbir, lubczyk (Levisticum officinale). Nie bez powodu nasi dziadkowie hodowali te rośliny w ogrodzie i dodawali je do potraw. Nie tylko nadają one smak potrawom, ale są też zdrowe.

Prebiotyki i probiotyki

Kiedy jesz, odżywiasz nie tylko swoje ciało, ale także jego „gości” - bakterie zasiedlające jelita, nazywane mikroflorą jelitową.

Bakterie te są niezbędne do zachowania dobrego stanu zdrowia. Probiotyki to pożyteczne bakterie, które znajdują się w pokarmach i suplementach diety i które mogą wejść w skład mikroflory jelitowej. Wspomagają one trawienie, ale same potrzebują składników odżywczych z błonnika. Substancje, którymi odżywiają się te bakterie to prebiotyki.

Im zdrowsza jest Twoja flora jelitowa, tym lepiej przyswajasz potrzebne składniki pokarmowe. Pomaga Ci to także zwalczyć skurcze nóg.

Możliwe powiązania z astmą u dzieci

Warto też zauważyć, że od dziesięcioleci mówi się o prawdopodobnym powiązaniu pomiędzy bezkwaśnością a astmą dziecięcą. Astma dziecięca często wywoływana jest przez alergie pokarmowe. Źle trawione jedzenie jest gorzej tolerowane, co prowadzi do ryzyka wystąpienia alergii, a co za tym idzie – astmy. Podczas badania prowadzonego w latach trzydziestych ubiegłego wieku wykazano, że 80% dzieci chorujących na astmę cierpiało też na achlorhydrię. Kiedy ich żołądki były bardziej dojrzałe i produkowały więcej kwasu, astma zanikała. Te dzieci, które mają problemy z przyswajaniem składników pokarmowych, są też znacznie szczuplejsze od innych. Zalecane jest więc leczenie ich w sposób opisany powyżej.

Najczęstszą przyczyną alergii jest oczywiście mleko i nabiał.

Jest to jedna z dróg którą można  sprawdzić ,szukajac przyczyny nocnych kurczy nóg

Rutynowa wizyta u lekarza wiąże się zazwyczaj z badaniem jego poziomu. Nader często pacjenci wychodzą z gabinetu lekarskiego, dzierżąc w dłoni receptę na lekarstwa obniżające poziom cholesterolu.

Na szczęście obecnie wielu lekarzy pozbywa się tego zaszczepionego przez firmy farmaceutyczne odruchu. Cholesterol nie jest bowiem trucizną, która może zniszczyć Twój organizm tak jak na przykład ołów czy rtęć. Nie zasługuje na swoją złą sławę. Aby Cię o tym przekonać, zachęcam – dowiedz się o nim więcej, ponieważ zyskuje przy bliższym poznaniu.

Cholesterol znajduje się w każdej komórce Twojego ciała. Ta miękka, woskowa, tłustawa substancja wytwarzana jest w wątrobie oraz wchłaniana z przewodu pokarmowego, skąd przedostaje się do krwi. Ma co najmniej dwie ważne funkcje: bierze udział w budowie błon komórkowych (a zatem optymalizuje  ich funkcjonowanie) i wspomaga produkcję kwasów żółciowych. Stanowi 2% masy Twojego ciała.

25% cholesterolu znajduje się w Twoim mózgu. Obniżenie za wszelką cenę jego poziomu może zatem oznaczać zmniejszenie rozmiaru mózgu. Czy to naprawdę konieczne?

Cholesterol działa też na wiele innych sposobów. Bez cholesterolu Twój organizm nie byłby w stanie wytwarzać większości niezbędnych hormonów takich jak estrogeny, testosteron czy kortyzol. Witamina D jest syntetyzowana z udziałem prekursora cholesterolu. Jest ona absolutnie niezbędna dla Twojego zdrowia i odgrywa ważną rolę w zapobieganiu nowotworom.

Nie jesteś pralką

Jeśli w Twoich tętnicach znajduje się dużo cholesterolu, to wcale nie oznacza, że w Twojej krwi krąży go zbyt wiele i że w związku z tym przykleja się on do ścian tętnic. Innymi słowy, nie porównuj swoich tętnic do grzałki w pralce, która obrasta kamieniem z powodu zbyt twardej wody.

Blaszki miażdżycowe, które tworzą się w Twoich tętnicach, zawierają cholesterol. Jednak sam w sobie nie jest on odpowiedzialny za ich powstawanie. Wręcz przeciwnie, może się zdarzyć, że w nabłonku podrażnionych ścian tętnic powstaną niewielkie nadżerki . Dokoła takich uszkodzeń gromadzą się płytki krwi, tworząc skrzep. Właśnie wtedy wątroba zaczyna produkować cholesterol, który pomaga zakleić powstałe ubytki i naprawić uszkodzenia spowodowane stanem zapalnym. Proces ten związany jest ze wzrostem stężenia cholesterolu we krwi. Może to być mechanizm obronny, który jest dla nas pożyteczny.

Nie pomyl przyczyny ze skutkiem

Bardzo wysoki poziom cholesterolu (ponad 330 mg/dl) oznacza problemy ze zdrowiem. Jednakże to właśnie te problemy są przyczyną podwyższonego poziomu cholesterolu, a nie odwrotnie. Nasze ciało reaguje na zaburzenia, produkując go prawdopodobnie po to, aby móc naprawiać uszkodzone tętnice, ponieważ  ich ściany często ulegają stanom zapalnym. Oznacza to, że niski poziom cholesterolu to gorszy stan zdrowia.

Podczas badania przeprowadzonego na wydziale medycyny sercowo-naczyniowej Uniwersytetu w Yale stwierdzono, że osoby w podeszłym wieku, które miały bardzo niskie stężenie cholesterolu, częściej umierały na zawał serca niż te, które miały dużo cholesterolu1.

Ponadto dr Michel de Lorgeril – naukowiec z instytutu CNRS w Grenoble i gorliwy obrońca cholesterolu oraz autor wielu publikacji dotyczących chorób układu sercowo-naczyniowego – twierdzi, że niski poziom cholesterolu zwiększa ryzyko wystąpienia udaru krwotocznego2.

Wiadomo również, że cholesterol jest wykorzystywany do budowy błony komórkowej komórek wyściełających tętnice, wzmacniając tym samym ściany tętnic. Zatem niedobór cholesterolu powoduje osłabienie ścian tętnic.

Podczas badania opublikowanego w prestiżowym czasopiśmie medycznym The Lancet stwierdzono, że wysoki poziom cholesterolu zmniejsza ryzyko zgonu z dowolnej przyczyny3. Badanie to było niezwykle wiarygodne: trwało dziesięć lat i wzięło w nim udział niemal 800 osób.

Podczas wielu badań stwierdzono, że niski poziom cholesterolu wiąże się z krótszą spodziewaną długością życia, szczególnie u osób po 65 roku życia.

Niebezpieczeństwa związane z lekami przeciwcholesterolowymi

Uwaga! Poniższe informacje nie mają na celu nakłonić Cię do zaprzestania leczenia, niezależnie od jego formy. Nie wolno zmieniać leczenia bez konsultacji z lekarzem. Chciałbym jedynie Cię poinformować o możliwych działaniach niepożądanych związanych z przyjmowaniem najpopularniejszych leków stosowanych w celu obniżenia poziomu cholesterolu, czyli statyn.

Statyny blokują enzym wątrobowy, który umożliwia wytwarzanie cholesterolu. Jednakże skutkiem ubocznym tego procesu jest zmniejszenie produkcji koenzymu Q10 (CoQ10) – substancji zbliżonej do witamin, która jest niezbędna do wspomagania pracy serca, wytwarzania energii oraz działania mięśni. Niedobór CoQ10 jest przyczyną zmęczenia, zaników pamięci oraz osłabienia mięśniowego. Może to także prowadzić do zatrzymania akcji serca.

Ponadto niski poziom CoQ10 związany jest z niektórymi rodzajami raka.

Bóle mięśni są niezwykle częste u osób przyjmujących statyny i należy traktować je bardzo poważnie. Są one objawem problemu zwanego przez lekarzy rabdomiolizą, prowadzącego do atrofii mięśni, w tym mięśnia sercowego. A przecież leki te mają chronić nas przed problemami z sercem!

Zażywanie statyn może także powodować:

• zaniki pamięci,
• impotencję,
• osłabienie układu odpornościowego,
• choroby wątroby, a także
• zwiększenie ryzyka stwardnienia zanikowego bocznego.

Należy więc stosować te leki z najwyższą ostrożnością.

Jakie jest idealne stężenie cholesterolu?

Istnieje powszechny spór dotyczący tego, czy należy utrzymywać idealny poziom cholesterolu. Niektórzy lekarze zalecają wręcz, aby w ogóle się tym nie przejmować. Należy do nich wspomniany wcześniej dr Michel de Lorgeril, autor publikacji zatytułowanej „Dites à votre médecin que le cholestérol est innocent, il vous soignera sans médicaments” („Powiedz swojemu lekarzowi, że cholesterol jest niegroźny, a będzie Cię leczył bez leków”).

Jeżeli zapytasz lekarza, dowiesz się, że istnieją dwa rodzaje cholesterolu:

– cholesterol HDL (high-density lipoprotein), który uważany jest za „dobry” cholesterol; to właśnie on prawdopodobnie oczyszcza tętnice i usuwa złogi miażdżycowe;

– cholesterol LDL (low-density lipoprotein), znany jako „zły” cholesterol. Uważa się, że odpowiada on za tworzenie się blaszek miażdżycowych, które zwężają światło tętnic i sprawiają, że stają się one mniej elastyczne. Stan taki nazywamy arteriosklerozą, czyli miażdżycą. Do zablokowania tętnicy wystarczy wtedy mały skrzep – a to z kolei prowadzi do zawału serca lub udaru.

W rzeczywistości jest to znacznie bardziej skomplikowane. LDL wcale nie jest taki zły. Składa się on z cząstek o różnych rozmiarach. Jedynymi, które mogą być uznane za niebezpieczne, są te najmniejsze, ponieważ mogą przenikać przez wewnętrzne warstwy ścian tętnic i powodować oksydację, a co za tym idzie – stan zapalny. Z kolei niektóre cząstki HDL są bardziej pożyteczne od innych. Tak naprawdę nie wiadomo, czy w ogóle można mówić o złym i dobrym cholesterolu!

Według dr. Ala Searsa stężenie cholesterolu nie jest tak ważne jak stosunek stężenia HDL do stężenia trójglicerydów we krwi. Im mniej trójglicerydów tym lepiej, im więcej HDL tym lepiej. Zalecane jest stężenie HDL stanowiące  co najmniej połowę stężenia trójglicerydów. On sam twierdzi, że jego poziom HDL wynosi 105 mg/dl, czyli dwa razy więcej niż trójglicerydów (50 mg/dl) i dodaje: „Jestem dumny z tego, że mam dużo cholesterolu!”5.

Jednakże nawet teoria o dobroczynnym wpływie podwyższonego cholesterolu HDL na zdrowie została ostatnio podważona w ramach badań, podczas których uczestnikom podawano leki, zwiększające stężenie HDL. Odsetek zawałów u tych pacjentów wcale nie był niższy. W niektórych przypadkach zawały zdarzały się nawet częściej. Stąd też wynika całe zamieszanie wokół cholesterolu.

Kontrola poziomu cholesterolu bez leków

Zwiększone stężenie cholesterolu we krwi może być związane ze stanem zapalnym tętnic. Logiczne więc wydaje się stosowanie środków pozwalających na wyleczenie przewlekłych stanów zapalnych, a nie sztuczne obniżanie stężenia cholesterolu. Coraz więcej lekarzy zaleca naturalne metody kontroli stężenia cholesterolu, polegające na:

• zachowywaniu zdrowego stylu życia i
• stosowaniu właściwej diety, czyli spożywanie warzyw i owoców, białego mięsa, unikanie tłuszczów, a szczególnie nasyconych tłuszczów zwierzęcych.

Możesz jednak dodatkowo pomóc sobie, stosując się do poniższych zaleceń:

– Wyeliminuj z diety rafinowane produkty zbożowe i cukry. W szczególności unikaj oczyszczonych cukrów takich jak syrop glukozowo-fruktozowy.

– Przede wszystkim spożywaj produkty nierafinowane oraz białko zwierzęce i roślinne (tofu, mąkę sojową, fasolę, groch, soczewicę itp.).

– Zwiększ spożycie kwasów tłuszczowych omega-3 pochodzenia zwierzęcego, jedząc tłuste ryby trzy razy w tygodniu (lepiej jest jeść małe ryby takie jak sardynki, sardele, śledzie itp.) i zażywając suplementy diety.

– Spożywaj oleje tłoczone na zimno i tłuszcze wysokiej jakości, czyli awokado, orzechy, jajka ekologiczne (najlepiej od kur karmionych siemieniem lnianym). Włącz do diety olej kokosowy, oliwę z oliwek i olej rzepakowy.

– Jedz dużo czosnku i dodawaj go do potraw. Zapach czosnku, spowodowany związkami siarki, jest dość mocny przez pierwszych kilka dni, ale potem ciało przyzwyczaja się do jego trawienia i zapach znika. Można go też zlikwidować, jedząc zieloną pietruszkę.

– Uprawiaj krótkie, intensywne i powtarzające się ćwiczenia fizyczne, co pomoże Ci w obniżeniu poziomu insuliny i usunięciu z organizmu trójglicerydów.

Źródła:

(1) Krumholz HM et. al. “Lack of association between cholesterol and coronary heart disease mortality and morbidity and all-cause mortality in persons older than 70 years.” JAMA 1990; 272, 1335–1340.

(2) De Lorgeril, M., «Prévenir l’infarctus et l’accident vasculaire cérébral», Thierry Souccar Editions, 2011.

(3) Weverling-Rijnsburger AW, Blauw GJ, Lagaay AM, Knook DL, Meinders AE, Westendorp RG. “Total cholesterol and risk of mortality in the oldest old.” Lancet. 1997 Oct 18;350(9085):1119–23.

(4) De Lorgeril, M., «Dites à votre médecin que le cholestérol est innocent il vous soignera sans médicament», Thierry Souccar Editions, 2007.

(5) Sears, Al, MD, «I am proud of my high cholesterol», http://www.alsearsmd.com/i’m-proud-of-my-high-cholesterol/, consulté le 21 septembre 2011.

Artykuł ten opisywał historię pochodzącego z Grecji weterana drugiej wojny światowej, Stamatisa Moraitisa, który po zakończeniu wojny wyjechał do USA.

Przyjął on amerykański styl życia, miał troje dzieci, dom na Florydzie i dwa samochody, lecz w 1976 roku dowiedział się, że ma raka płuc. Diagnozę potwierdziło dziewięciu lekarzy, którzy dawali mu dziewięć miesięcy życia. Stamatis Moraitis miał wtedy 62 lata.

Zdecydował, że wróci na wyspę, na której się urodził, czyli położoną na Morzu Egejskim Ikarię, aby spocząć wśród swoich przodków na zacienionym cmentarzu nad morzem. Zamieszkał w chacie bielonej wapnem, pośrodku hektarowej winnicy położonej na wzgórzu na północno-wschodnim wybrzeżu Ikarii i czekał na śmierć...

Czekał na śmierć, a potem...

Początkowo – pod opieką matki i żony – spędzał całe dnie w łóżku. Jednak wkrótce na nowo odkrył wiarę swojego dzieciństwa – jego dziadek był prawosławnym księdzem – i każdego niedzielnego poranka wędrował do położonej na szczycie wzgórza prawosławnej kapliczki.

Kiedy przyjaciele dowiedzieli się o jego powrocie, zaczęli odwiedzać go każdego popołudnia. Rozmawiali godzinami, nieodmiennie wypijając jedną czy dwie butelki miejscowego wina. „Umrę szczęśliwy” – myślał Stamatis.

Jednakże w ciągu kilku kolejnych miesięcy stało się coś dziwnego. Stamatis poczuł, że wracają mu siły. Pewnego dnia czuł się na tyle dobrze, że nawet zasadził nieco warzyw w ogrodzie. Nie miał planów zbierać ich sam – uszczęśliwiało go samo przebywanie na słońcu i wdychanie nadmorskiego powietrza, a także to, że jego żonę będą mogły cieszyć warzywa, kiedy go już nie będzie.

Minęło pół roku. Stamatis Moraitis ciągle żył i był coraz dalszy od agonii. Powiększył ogródek, a czując, że wracają mu siły, zabrał się za oczyszczanie winnicy. Coraz lepiej dostosowywał się do rytmu życia na małej wyspie. Wstawał rano wtedy, kiedy miał na to ochotę, wczesnym popołudniem szedł do winnicy, potem jadł dobry obiad i udawał się na sjestę. Wieczorem chadzał do pobliskiej tawerny, w której grał w domino aż do późnej nocy.

Mijały lata. Zdrowie Stamatisa stale się poprawiało. Do domu swoich rodziców dobudował kilka pokoi. Jego winnica przynosiła 1500 litrów wina rocznie. W 2012 roku, w chwili tworzenia wspomnianego artykułu, czyli 35 lat później, miał 97 lat (zgodnie z oficjalnymi dokumentami, których wiarygodność podważa, ponieważ jego zdaniem miał 102 lata) i nie chorował już na raka. Nigdy nie skorzystał z chemioterapii i nie brał żadnych leków. Wyjechał jedynie na Ikarię.

Czy ten przypadek jest reprezentatywny?

Historię Stamatisa Moraitisa i Ikarii rozpowszechnił członek towarzystwa National Geographic Society (wydawcy słynnego czasopisma National Geographic), specjalizujący się w opisywaniu długowiecznych populacji na całym świecie.

We wszystkich tego rodzaju cudownych historiach przedstawiano przede wszystkim mieszkańców doliny Vilabamba w Ekwadorze, Buruszów zamieszkujących północny Pakistan oraz górali z Kaukazu i Gruzji, których spodziewana średnia długość życia wynosiła sto lat. Mit ten wziął się stąd, że ludzie ci nie znali swojego dokładnego wieku, a podróżnicy – często w dobrej wierze – nieco podkolorowywali fakty.

Jednakże obecnie wiemy, że najdłużej żyjące kobiety na świecie mieszkają na japońskiej wyspie Okinawa. Jeśli zaś chodzi o mężczyzn, to najdłużej żyją mieszkańcy prowincji Nuoro na Sardynii, w której mieszka najwięcej stulatków.

Na półwyspie Nicoya w Kostaryce odkryto populację liczącą 100 000 osób, w której śmiertelność osób w średnim wieku jest jedną z najniższych na świecie. Z kolei w Kalifornii w mieście Loma Linda mieszkają adwentyści dnia siódmego (odłam chrześcijaństwa), których średnia długość życia przekracza średnią oczekiwaną długość życia pozostałych Amerykanów o dziesięć lat.

Belgijski demograf, Michel Poulain, stwierdził podczas badań prowadzonych przez Uniwersytet Ateński, że mieszkańcy Ikarii dwa i pół razy częściej niż Amerykanie dożywali wieku 90 lat.

Zwłaszcza mężczyźni mają cztery razy większe szanse dożycia dziewięćdziesiątki niż Amerykanie i zazwyczaj w lepszym zdrowiu. A co więcej, na raka lub choroby układu krążenia umierają od ośmiu do dziesięciu lat później, rzadziej chorują na depresję, a procent chorych na demencję starczą wynosi jedną czwartą wartości tego wskaźnika w Ameryce!

Tajemnice Ikarii

Według doktora Leriadisa, który mieszka na Ikarii i opiekuje się jej mieszkańcami, ich dobre zdrowie wynika przede wszystkim z prowadzonego trybu życia i doskonałych relacji międzyludzkich, ale przysłużyło mu się również stosowanie specjalnej ziołowej „herbatki górskiej”. Przygotowuje się ją z suszonych ziół rosnących na wyspie i podaje z cytryną na koniec dnia. Jest mieszanką dzikiego majeranku, szałwii, rozmarynu, piołunu, liści mniszka i mięty.

Dr Ionna Chinou, profesor farmacji Uniwersytetu Ateńskiego i jeden z najlepszych europejskich ekspertów w dziedzinie właściwości bioaktywnych roślin, potwierdza, że dzika mięta pomaga zwalczać zapalenie dziąseł i łagodzi problemy żołądkowo-jelitowe. Rozmaryn stosuje się w leczeniu podagry. Piołun poprawia krążenie. Ta herbata jest ważnym źródłem polifenoli, czyli silnych przeciwutleniaczy. Większość z tych roślin ma działanie lekko moczopędne, co z kolei obniża ciśnienie krwi.

Również miód uznawany jest za panaceum. „Niektórych z dostępnych tutaj rodzajów miodu nie można znaleźć nigdzie indziej na świecie” – mówi dr Leriadis. „Używa się ich do leczenia wszelkich dolegliwości, od skaleczeń po kaca, w tym także grypy. Osoby w podeszłym wieku rozpoczynają dzień od łyżeczki miodu, którą zażywają jak lekarstwo.”

Podstawy diety mieszkańców Ikarii

Śniadanie mieszkańców Ikarii składa się z koziego mleka, wina, naparu z szałwii lub kawy, chleba i miodu. Na obiad jedzą niemal zawsze soczewicę lub fasolę, ziemniaki, sałatkę z mniszka, kopru i rośliny podobnej do szpinaku i nazywanej „horta”, a także sezonowe warzywa – a wszystko podane z oliwą z oliwek. Na kolację jada się chleb popijany kozim mlekiem. Na Boże Narodzenie i Wielkanoc każda rodzina urządza świniobicie, a boczek zjada po trochu podczas kolejnych miesięcy.

Warto odnotować, że kozie mleko zawiera tryptofan, aminokwas będący prekursorem serotoniny, hormonu dobrego samopoczucia.

Dr Christina Chrysohou, kardiolog z wydziału medycyny Uniwersytetu Ateńskiego przeanalizowała dietę 673 mieszkańców Ikarii i doszła do wniosku, że jedzą oni sześć razy więcej roślin strączkowych (fasoli, soczewicy i grochu) niż Amerykanie, a ponadto jedzą ryby dwa razy w tygodniu, a mięso – pięć razy w miesiącu i piją dwie do trzech filiżanek kawy i od dwóch do czterech kieliszków wina dziennie.

Oczywiście dobre zdrowie mieszkańców Ikarii jest związane z tym, czego nie jedzą. W ich tradycyjnej diecie nie ma białej mąki i cukru.

Źródła:
(1) http://www.nytimes.com/2012/10/28/magazine/
the-island-where-people-forget-to-die.html

Mimo tego, że zwijasz się z bólu i tłumaczysz, że choroba nie jest wytworem Twojej wyobraźni, lekarz umniejsza znaczenie objawów i zaleca Ci leki przeciwdepresyjne oraz konsultację u psychiatry.

Zdarza się, że nawet osoby z wyraźnie widocznymi objawami uznawane są przez personel medyczny za chore psychicznie. Przechodzą one przez ten sam koszmar podczas dziesiątek wizyt u lekarzy. Tak właśnie dzieje się w przypadku osób chorujących na chorobę z Lyme, czyli boreliozę.

Borelioza bywa chorobą niezwykle poważną. Wywołują ją bakterie należące do krętków Borrelia, przenoszone przez ukąszenia kleszczy. Bakterie te przenikają do wszystkich narządów i układów organizmu, w tym do kości i stawów. Atakują również układ nerwowy i mózg, co w fazie przewlekłej prowadzi do powstawania poważnych uszkodzeń. To z kolei powoduje silny ból, paraliż, przewlekłe zmęczenie i zaburzenia psychiczne.

Jednakże te objawy boreliozy rzadko są rozpoznawane, mimo alarmu wszczętego na początku 2012 r. przez profesora Luca Montagniera, laureata Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny z 2008 r. Lekarze nie zawsze zlecają odpowiednie badania swoim pacjentom i zadowalają się leczeniem każdego z objawów z osobna, nie zdając sobie sprawy, że mają one wspólne źródło: rozwój krętków w organizmie i infekcje towarzyszące.

W okresie przewlekłym borelioza może być mylona z niemal każdą znaną medycynie chorobą.

Setki tysięcy osób są błędnie zdiagnozowane. Lekarze mówią im, że są przemęczeni, że chorują na fibromialgię, zapalenie tarczycy – chorobę Hashimoto, bóle „wędrujące”, bóle stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, tocznia, stwardnienie rozsiane, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, stwardnienie zanikowe boczne, śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego czy autyzm. Jednakże w rzeczywistości może to być borelioza i należy zacząć leczyć przyczynę, a nie objawy.

W przeciwnym razie pacjent nadal będzie odczuwał ból i ponosił ogromne koszty związane z leczeniem, a stan jego zdrowia może z roku na rok pogorszyć się na tyle, że nie będzie już w stanie pracować.

Pandemia ignorowana przez władze

Ta rzadka choroba nabrała cech epidemii w Niemczech, w których liczba chorych szacowana jest już na milion przypadków. W 2010 r. leczono na boreliozę 900 000 osób. W Bawarii uznano ją za najczęściej występującą chorobę zakaźną. Podobnie dzieje się w USA, środkowej Europie i Rosji. Borelioza jest chorobą wektorową (wektor to biologiczny pośrednik przenoszący patogeny chorobotwórcze), która pojawia się jako choroba endemiczna dla niektórych regionów, jak twierdzi dr Richard Horowitz, założyciel ILADS (International Lyme And Associated Diseases Society), zajmujący się boreliozą od 25 lat. Takim endemicznym regionem jest między innymi cały obszar Polski – chociaż w 2010 r. rozpoznano zaledwie 9003 przypadki (w latach następnych podobnie), to szacuje się, że objawy chronicznej postaci boreliozy występują u setek tysięcy osób.

Powodem tego, że tak niewielka liczba przypadków jest rozpoznawana, jest m.in. brak odpowiednich materiałów informacyjnych i szkoleń dla lekarzy. Ponadto badania wykorzystywane do wykrywania choroby nie są zbyt dokładne i nie zmieniły się od trzydziestu lat. Z tego powodu setki tysięcy zakażonych osób, które poszukują kogoś, kto ich wysłucha i wyleczy, uzyskują wynik „negatywny”.

Badanie krwi o nazwie ELISA jest badaniem o niskiej czułości. Istnieje bardziej skuteczny (aczkolwiek nie nieomylny) test pod nazwą Western blot, jest on jednak wykorzystywany jedynie do potwierdzania pozytywnego wyniku badania ELISA.

Według dr. Ryszarda Horowitza:

Lekarze mijają się z właściwą diagnozą, ponieważ badania diagnostyczne charakteryzują się niską niezawodnością. Większość lekarzy na studiach uczy się protokołu polegającego na wykonaniu najpierw badania ELISA, a następnie Western blot – ale tylko wtedy, gdy wynik pierwszego badania jest pozytywny. Niestety, ELISA jest badaniem o niskiej czułości. Większość badań naukowych wykazuje, że czułość testu ELISA wynosi średnio 56%, a inne podają nawet niższe zakresy czułości1.

Western blot jest z kolei standardem w Niemczech: w 2011 r. wykorzystano go 500 000 razy. Wyjaśnia to większą liczbę rozpoznanych przypadków boreliozy w tym kraju.

Historia Weroniki (pacjentki w wieku 53 lat)

Wśród pracowników służby zdrowia świadomych problemu krążą szokujące opowieści o chorych na boreliozę. Oto jedna z nich, wybrana losowo, ale niezwykle reprezentatywna. Usunięto nazwiska lekarzy zaangażowanych w sprawę, aby nie mieli oni kłopotów ze strony Izby Lekarskiej. Czy u kogoś z bliskich rozpoznajesz podobne objawy?

Jedenaście lat temu zaczęłam odczuwać ból w pachwinie, a następnie w okolicy miednicy. Brałam morfinę i cierpiałam tak bardzo, że w ciągu dziesięciu dni schudłam osiem kilogramów; mogłam nawet umrzeć, ponieważ morfina doprowadziła do zahamowania ruchów robaczkowych jelit i w konsekwencji ich niedrożności. Nie mogłam siedzieć, spać... nie byłam w stanie funkcjonować. A ponieważ lekarze nie rozumieli, co się ze mną działo, przepisywali mi leki przeciwdepresyjne. Skierowano mnie na konsultację do psychiatry.

Mniej więcej trzy lata temu byłam już tak wyczerpana, że nie mogłam obrócić się z boku na bok w łóżku, nie byłam w stanie wchodzić po schodach częściej niż raz dziennie, nie dawałam rady wejść pod prysznic (woda ważyła chyba z tonę), nie radziłam sobie z myciem włosów itp.

Pozostałam całkiem sama. Mąż mnie opuścił, ponieważ nie był w stanie znieść dłużej mojej choroby, a dzieci odsunęły się ode mnie.

Bolały mnie ręce i nogi, nie byłam w stanie nawet przygotowywać sobie posiłków. Nie umiałam otworzyć ani zamknąć okiennic.

Następnie rozwinęła się u mnie uogólniona limfadenopatia (powiększenie wszystkich węzłów chłonnych). Mój lekarz pierwszego kontaktu przeraził się i wysłał mnie na rozmaite badania. Podejrzewano nawet raka. Badania nie wykazały niczego.

Zła diagnoza

Internista po przeprowadzeniu tych badań skierował mnie do psychiatry.

Tymczasem stan mojego zdrowia nadal się pogarszał i zaczęłam cierpieć z powodu kolejnych objawów. Uszy bolały mnie tak, jakbym miała zapalenie uszu (mimo iż tak wcale nie było) oraz wdało się poważne zapalenie dziąseł, a bóle szczęki i żuchwy sprawiały, że nie byłam w stanie gryźć .

Później pojawił się bardzo poważny ostry nieżyt nosa. Przez kilka miesięcy tak opuchły mi zatoki, uszy i  nos, że zaczęłam mieć problemy z trąbką Eustachiusza, co z kolei powodowało szumy uszne i zawroty głowy.

Następnie pojawiła się silna zgaga, która nie przechodziła i wkrótce trudność sprawiało mi nawet połknięcie łyku wody między posiłkami. Cierpiałam na obrzęk przełyku, gardła i języka, a w ustach zaczęły pojawiać się wrzody.

To dość oczywiste, że przy tym wszystkim cierpiałam na zaburzenia snu.

Jednakże 14 miesięcy temu spotkałam osobę, która miała podobne objawy (nie wszystkie) i która opowiedziała mi o boreliozie. Miałam już robione badanie ELISA, jednakże wynik był negatywny. Osoba ta nalegała na to, abym zrobiła test Western blot. Wynik tego badania był zdecydowanie pozytywny.

Dziś jestem jej niezwykle wdzięczna, bo gdyby nie spotkanie z nią, pewnie jeździłabym teraz na wózku i nie mogłabym nawet jeść samodzielnie, a moje życie byłoby dalszą męką. Dzięki niej w końcu trafiłam do lekarza, który zamiast wysyłać mnie do psychiatry, zlecił mi serie badań, które wykazały nie tylko boreliozę, ale także obecność bakterii Mycoplasma pneumoniae. Poinformował mnie także, że potrzeba będzie nieco czasu, aby zabić wszystkie bakterie, które zaatakowały mój organizm, jednakże taki czas nadejdzie i wtedy znowu będę mogła cieszyć się pełnią życia.

Otwórzmy oczy

Od dziesięciu miesięcy zażywam leki i mój stan się poprawia. Znowu mogę przygotowywać posiłki, otwierać i zamykać okiennice... Nie mogę jeszcze prowadzić samochodu ani przytulić mocno wnuczki. Jednakże widoczna jest już poprawa mojego ogólnego stanu zdrowia i mogę mieć nadzieję, że kolejny dzień będzie udany.

Chciałabym podkreślić, że lekarze najczęściej odsyłają pacjenta do psychiatry wtedy, kiedy nie wiedzą, co mu jest. Więc rób to, co ja: nie słuchaj lekarzy i rób wszystko, aby znaleźć rozwiązanie!

Nigdy się nie poddałam i walczyłam mimo wszelkich przeciwności...

Chciałam podzielić się swoją historią po to, aby pomóc tym, którzy czytają moje słowa: pomóc Ci uwierzyć, znaleźć w sobie odwagę na stawienie czoła chorobie i lekarzom, a także pomóc lekarzom otworzyć oczy na rzeczywistość.

Oficjalne metody leczenia

Klasyczne metoda leczenia boreliozy opiera się na podawaniu antybiotyków (doksycykliny lub amoksycyliny lub ceftriaxonu) przez trzy do sześciu tygodni.

Problem polega na tym, że w niektórych przypadkach bakterie oporne na antybiotyki mogą doprowadzić do pogorszenia się objawów. Bakterie wywołujące boreliozę potrafią „otarbiać” się w poszczególnych narządach, czyli tworzyć wokół siebie otoczkę, która je chroni. W tym momencie antybiotyki przestają być skuteczne.

Lekarze muszą więc traktować swoich pacjentów otwarcie i okazywać im współczucie. Pacjenci, którym lekarz powiedział, że choroba jest tylko w ich głowie, nie powinni ustawać w wysiłkach aby znaleźć przyczynę dolegliwości.

Medycyna konwencjonalna zaleca jedynie antybiotykoterapię; jednakże jeśli ta metoda zawiedzie, należy spróbować wielu dostępnych metod medycyny alternatywnej.

Leczenie, które działa

Judith Albertat, która również chorowała na boreliozę, w swojej książce „Maladie de Lyme: mon parcours pour retrouver la santé”2 opisuje różnorodne metody leczenia, które stosowała, aby złagodzić objawy boreliozy, objawy, które sprawiały, że nie była w stanie normalnie żyć.

To długoterminowe podejście, oparte na eksperymentowaniu metodą prób i błędów, pozwoliło jej pokonać problemy, wobec których medycyna konwencjonalna była (całkowicie) bezsilna.

Bardzo trudno jest zniszczyć te bakterie, którym udało się "otorbić" w organizmie. Judith stosowała w tym celu Flagyl. Ta metoda jest jeszcze skuteczniejsza, jeśli stosuje się ją razem z fitoterapią (lekami roślinnymi), homeopatią i odpowiednimi suplementami diety.

Na zakażenie Judith Albertat stosowała także:

• złoto koloidalne, czyli roztwór zawierający jony złota, stosowany od tysiącleci ze względu na jego właściwości dezynfekujące,
• selen wraz z witaminą C i E,
• probiotyki,
• Duo Vital, czyli złożony suplement diety, który remineralizuje organizm, wzmacnia układ odpornościowy i jego działanie w jelitach i ma właściwości oczyszczające,
• koenzym Q10,
• witaminę B3,
• kwasy omega-3 EPA i DHA,
• organiczny krzem,
• enzymy proteolityczne.

Detoksykacja

Do tego wszystkiego Judith dołożyła jabłczan magnezu, który, oprócz dostarczania komórkom tego pierwiastka, ma także zdolność do chelatacji glinu, podobnie jak pektyna zawarta w cytrynach pomaga pozbyć się z organizmu rtęci.

Objawy boreliozy mogą ulec pogorszeniu w przypadku narażenia na kontakt z toksynami, w tym z takimi metalami ciężkimi jak rtęć czy ołów. Mogą one powodować problemy z detoksykacją, zaburzenia snu, zaburzenia psychologiczne, rozstrój układu hormonalnego i niedobory witamin i minerałów.

Naturalne metody leczenia są więc kluczowe dla wyleczenia lub przynajmniej złagodzenia objawów, lecz są często odrzucane przez lekarzy. Widać to na przykładzie tysięcy pacjentów.

Źródła:

1. dr Richard Horowitz jest członkiem International Lyme Disease Association z Nowego Jorku.
2. J. Albertat, „Maladie de Lyme: mon parcours pour retrouver la santé”, Thierry Souccar Editions, 2012.

Stany Zjednoczone i większość krajów europejskich były gotowe doprowadzić do wojny, aby „ukarać” prezydenta Syrii, Baszszara al-Asada, który spowodował śmierć ponad tysiąca osób w wyniku ataku chemicznego z użyciem trującego sarinu.

Z mediów nie dowiesz się jednak zbyt wiele na temat sarinu. Tymczasem jest on niczym innym jak szczególnym rodzajem cieczy i tak jak roundup (randap) należy do związków fosforoorganicznych – stale wykorzystywanych na całym świecie jako pestycydy fosforoorganiczne.

Malathion (malation) (środek owadobójczy powszechnie używany w Chinach, krajach byłego ZSRR i Stanach Zjednoczonych, zabroniony w Unii Europejskiej od 2007 roku) i phosmet (środek owadobójczy stosowany najczęściej przy uprawie jabłoni) są estrami kwasów fosforowych, czyli organofosforanami, które stosowane są do produkcji pestycydów organfosforanowych.

Dlaczego organofosforany są tak skuteczne w zabijaniu?

Pestycydy organofosforanowe mają działanie neurotoksyczne podobne do sarinu: blokują przepływ impulsów nerwowych w mózgu. Gdy mózg przestaje funkcjonować, serce nadal bije, gdyż komórki mięśnia sercowego są niezależne od układu nerwowego. Dochodzi do utraty świadomości (śpiączki) i zatrzymania oddechu, co w konsekwencji prowadzi do śmierci w wyniku uduszenia.

Organofosforany uniemożliwiają neuronom wzajemną komunikację. Neurony są komórkami nerwowymi mózgu, które porozumiewają się między sobą za pomocą substancji chemicznych nazywanych neuroprzekaźnikami. Jednym z najważniejszych neuroprzekaźników jest acetylocholina. Bez niej neurony nie potrafiłyby ze sobą „rozmawiać”, myślenie byłoby niemożliwe, a mózg nie mógłby wydawać poleceń całemu organizmowi.

Związki organofosforanowe w organizmie człowieka, poprzez blokowanie acetylocholinoesterazy, uniemożliwiają prawidłowe przekaźnictwo impulsu elektrycznego między neuronami. Prowadzi to do zaburzenia funkcji mięśni oraz mózgu, czego rezultatem jest paraliż i śmierć. 

Dlaczego mycie warzyw i owoców jest tak ważne?

Spożycie pozostałości pestycydów organofosforanowych znajdujących się na nieumytych owocach i warzywach nie grozi śmiercią, może jednak prowadzić do zakłócenia funkcjonowania organizmu.

Badania naukowców przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych w ramach narodowego badania epidemiologicznego (National Health and Nutrition Examination Survey) – z udziałem 1139 dzieci w wieku od 8 do15 lat, z których 119 spełniało kryteria diagnostyczne ADHD – dowiodły, że dzieci poddane ekspozycji na duże stężenia pestycydów organofosforanowych wnikających do organizmu po zjedzeniu owoców i warzyw częściej wykazywały objawy nadpobudliwości psychoruchowej (diagnozowane jako ADHD)1.

Badanie przeprowadzone w 2010 roku wykazało, że każdy 10-krotny wzrost stężenia metabolitów organofosforanowych w moczu powodował zwiększenie ryzyka wystąpienia u dziecka objawów ADHD o 55–72%2.

Pestycydy mają również inne szkodliwe oddziaływanie na mózg. Według zbiorowego sprawozdania eksperckiego, wydanego przez Francuski Narodowy Instytut Zdrowia i Badań Medycznych (INSERM), powodują one także wzrost ryzyka rozwoju choroby Parkinsona3.

Dlatego szczególnie ważne jest dokładne mycie owoców i warzyw przed ich zjedzeniem (jeżeli nie pochodzą z upraw ekologicznych), zwłaszcza, jeżeli spożywane są na surowo i/lub ze skórką. Do mycia najlepiej używać specjalnej, przeznaczonej do tego celu szczotki.

Odkrycie dokonane podczas badań nad bronią chemiczną

Pestycydy organofosforanowe są owocem badań nad gazami bojowymi rozpoczętymi podczas II wojny światowej. W latach siedemdziesiątych XX w. zastąpiły one wyjątkowo toksyczne organochloryny (pestycydy oparte na chlorze), spośród których najczęściej stosowany był środek owadobójczy DDT.

Obecna broń chemiczna to w większości organofosforany – neurotoksyczne gazy bojowe.

Głównym celem wielu reżimów jest wynalezienie substancji o natychmiastowym działaniu i nieodwracalnych skutkach – na tyle potężnej, aby zgładzić jednocześnie dziesiątki czy nawet setki tysięcy osób. Gazy stosowane podczas I wojny światowej (chlor i gaz musztardowy – powodujące oparzenia oczu i płuc) uważane były przez przywódców politycznych i wojskowych za dalece niewystarczające, ponieważ słabo „radziły sobie” ze zgładzeniem jednorazowo choćby kilku tysięcy osób...

W 1939 roku niemieccy naukowcy znaleźli w końcu „cudowne” rozwiązanie – sarin. Wynalazcy z firmy chemicznej IG Farben byli tak dumni ze swojego odkrycia, że gazowi nadali nazwę będącą połączeniem liter ich nazwisk (Schrader, Ambros, Rüdiger oraz Van der LINde), aby na stałe wpisać się w karty historii.

Bez względu na to, jak trudno to sobie wyobrazić, sarin jest bezwonny, bezbarwny i lotny oraz posiada zdolność przenikania przez skórę. Niczego nie widać i niczego nie czuć, a wystarczy wniknięcie zaledwie kilku molekuł do organizmu przez skórę lub drogi oddechowe, aby spowodować śmierć (fatalne w skutkach jest już stężenie 10 ppm).

Sarin rozpylony na ulicach miast lub w metrze, gdy nikt tego się nie spodziewa, może spowodować, że przechodnie, młodzi i starsi, będą padać sparaliżowani, a po chwili umrą w wyniku uduszenia (zatrzymanie funkcjonowania mózgu), podczas gdy obserwatorzy tych wydarzeń nie będą w stanie zrozumieć, co się dzieje, ani podjąć jakichkolwiek działań ratunkowych.

Można mówić więc tutaj o broni apokaliptycznej, o takich samych skutkach rażenia jak w przypadku broni jądrowej. Z tego powodu została ona zakwalifikowana przez ONZ do kategorii broni masowego rażenia (rezolucja 687). W 1993 roku zakazano produkcji i przechowywania broni chemicznej.

Niestety, ostatnie wydarzenia pokazały, że piękny sen o wyeliminowaniu broni masowego rażenia jest całkowicie złudny.

Źródła:
(1) Maryse F. Bouchard, David C. Bellinger, Robert O. Wright & Marc G. Weisskopf; Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder and Urinary Metabolites of Organophosphate Pesticides : Revue Pediatrics (online 17 mai 2010) Vol. 125 No. 6 June 2010, pp. e1270-e1277.
(2) Medscape.com, May 17, 2010, Megan Brooks: Organophosphate Pesticides Linked to ADHD.
(3) Pesticides : Effets sur la santé : une expertise collective de l’Inserm; http://www.inserm.fr/espace-journalistes/pesticides-effets-sur-la-sante-une-expertise-collective-de-l-inserm